Hurry up! before its gone. Grab the BESTSELLERS now.
Hurry up! before its gone. Grab the BESTSELLERS now.

Suneet Kumar Gouda

Abstract


4.1  

Suneet Kumar Gouda

Abstract


ତପ୍ତପାଣିର ତାତି

ତପ୍ତପାଣିର ତାତି

4 mins 128 4 mins 128

ବସ୍ ଚାଲିଥାଏ ଘାଟି ଉପରେ । ଚାରିଆଡେ ସବୁଜ ବନାନୀ । ବୃହତକାୟ ଦ୍ରୁମ ଗୁଡିକ ନିଜର ଛାତିକୁ ଫୁଲାଇ ଠିଆ ହୋଇଥାନ୍ତି ସତେ ଯେପରି କୌଣସି ରାଜପ୍ରାସାଦର ପ୍ରହରୀ ଭଳି । ମଝିରେ ମଝିରେ ପାହାନ୍ତିଆ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୁଚକାଳି ଖେଳୁଥାଏ ଗଛର ପତ୍ର ଆଢୁଆଳରେ , ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ କିଚିରି ମିଚିରି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଲାଗୁଥାଏ ସତେ ଯେମିତି ଆମକୁ ସେମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ସ୍ୱାଗତ କରୁଥାନ୍ତି ।


ହଠାତ୍ ଡାକ ଶୁଭିଲା " ଓହ୍ଲାଇ ଆସ ଓହ୍ଲାଇ ଆସ, ଆମେ ତପ୍ତପାଣିରେ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛୁ" । ଏହା ଶୁଣି ମୁଁ ଓ ମୋ ସାଙ୍ଗ ମାନେ ଖୁସିର ଏକ ଚିତ୍କାର ଛାଡିଲୁ କିନ୍ତୁ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ନିଜକୁ ସଜାଡି ନେଲୁ କାରଣ ବସ୍ ରେ ଥାଆନ୍ତି ଆମର ବରିଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାପକ ଓ ଅଧ୍ୟାପିକା । ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନ (ସମ୍ମାନ) ପ୍ରଥମ ବର୍ଷର ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଥିଲା ପ୍ରଥମ ବଣଭୋଜି । ଅନ୍ୟ ବିଭାଗର ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ତୁଳନାରେ ସବୁଠି ସଂଯମତା ରଖିବାକୁ ପଡୁଥାଏ, ସେଇଟା କଲେଜର ଲ୍ୟାବ୍ ହେଉ କିମ୍ବା ବଣଭୋଜି । ବିଜ୍ଞାନର ଆଦର୍ଶରେ କଲେଜ ପଢୁଆ ଇଛା ଗୁଡାକ ସତେ ଯେମିତି ସଙ୍କୁଚିତ ହୋଇଯାଏ ।


ନିଜ ନିଜର ବ୍ୟାଗ୍ ଧରି ସମସ୍ତେ ବସ୍ ରୁ ଓହ୍ଲାଇଲୁ । H.O.D ସାରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ୍ରମେ ମୁଁ ଓ ମୋର କିଛି ସାଙ୍ଗ ବସ୍ ଉପରୁ ଭୋଜି ରାନ୍ଧିବା ପାଇଁ ଅଣାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀକୁ ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇଲୁ । ମହେନ୍ଦ୍ର ସାର୍ ଭୋଜି ରାନ୍ଧିବା ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ଚିହ୍ନଟ କଲେ । ଅଧ୍ୟାପକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଆଦୌ ଗର୍ବ ନାହିଁ , ଆମ ସହ ସାଙ୍ଗ ଭଳି ମିଶିଯାଆନ୍ତି । ଆମେ ସମସ୍ତେ ଚିହ୍ନଟ ହୋଇଥିବା ସ୍ଥାନ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଲୁ ଓ ସଫା ସଫି କରି ରାନ୍ଧିବା ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲୁ ।

ମୁନି ଅଜା ଓ ସନିଆ ଭାଇନା ରନ୍ଧା ଦାୟିତ୍ୱରେ ଥାଆନ୍ତି । ମୁନି ଅଜା ଭାରି ମଜାଳିଆ ଲୋକ , ଆମ ବିଭାଗର ପିଅନ ଓ ସନିଆ ଭାଇ କଲେଜର ରାତ୍ର ଜଗୁଆଳି । ଦୁହେଁ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ ତୁଲାଇବାରେ ପାରଙ୍ଗମ ।


ରୋଷେଇ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସାହାଯ୍ୟ କରି ଆମେ ଅଗ୍ରସର ହେଲୁ ତପ୍ତପାଣିର ମୁଖ୍ୟ ଆକର୍ଷଣ 'ଫୁଟନ୍ତା ପାଣି' ଆଡକୁ । ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଥାଏ ୧୮୦୦ ଫୁଟ ଉଚ୍ଚତାରେ ପଥର ଗର୍ଭରୁ ଫୁଟନ୍ତା ପାଣି ଅନବରତ ନିର୍ଗତ ହେଉଥାଏ । ପାଖରେ ଥାଏ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଆକୃତିର ଗୋଟିଏ ମସୃଣ ପଥର , କିଛି ସ୍ଥାନୀୟ ଆଦିବାସୀ ଧୂପ ଦୀପ ଦେଇ ପୂଜା କରଥାନ୍ତି । ବିଜ୍ଞାନ ଛାତ୍ର ହିସାବରେ ଏହା ପୃଥିବୀର ଏକ ଭୌଗୋଳିକ ଘଟଣା ଜାଣି ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଭାଙ୍ଗିବା ମୋ ପାଇଁ ଉଚିତ୍ ନଥିଲା ତେଣୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ପାଖ ଦୋକାନରୁ ଗୋଟିଏ ଧୂପ କିଣି ସେହି ଲିଙ୍ଗ ପାଖରେ ଜଳାଇଦେଲି । ହଠାତ୍ ମୁଁ ଦେଖିଲି ସେହି ଆଦିବାସୀଙ୍କ ଧୂପର ଧୂଆଁ ଓ ମୁଁ ଲଗାଇଥିବା ଧୂପର ଧୂଆଁ କିଛି ଉପରକୁ ଯାଇ ପରସ୍ପର ସହ ମିଶିଯାଉଥାନ୍ତି । କିଛି ସମୟର ନୀରବତା ପରେ ଚିନ୍ତା କଲି -ବାସ୍ତବରେ ପ୍ରକୃତି ଆମକୁ ଅନେକ କଥା ଆମ ଅଜାଣତରେ ଆମକୁ ଶିଖାଇଥାଏ । ଏଇ ଯେମିତି ଟିକିଏ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିବା "ଧୁଆଁ ମାନଙ୍କର ମିଳନର ଦୃଶ୍ୟ " ଯେଉଁଠାରୁ ମୁଁ ଶିଖିଲି - ପ୍ରକୃତି ଯଦି ନିଚ୍ଚ ଓ ଉଚ୍ଚ , ଧନୀ ଓ ଗରିବ , ଛୁଆଁ ଓ ଅଛୁଆଁର ପ୍ରଭେଦ ନ ଦେଖି ସଭିଙ୍କୁ ଏକତାର ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଚାହେଁ ସେହିପରି ସବୁ ମଣିଷକୁ ଏହି କଥା ବୁଝିବା ଦରକାର । ଏହି କଥାକୁ ଭାବି ଅନ୍ୟ ମନସ୍କ ଥିଲାବେଳେ ହଠାତ୍ ମୋ ପ୍ରିୟ ସାଙ୍ଗ 'ସନ୍ତୋଷ' ଡାକ ପକାଇଲା - "ଆରେ ସୁନୀତ୍ ଏଠାକୁ ଆସ୍ , ବିଦେଶୀଙ୍କୁ ଦେଖିବୁ ଆସ୍ " ।

ତାହାର ଡାକ ଶୁଣି ପହଞ୍ଚିଗଲି ସେମାନଙ୍କ ପାଖେ । ଦୁଇ ଜଣ ବିଦେଶୀ ଯୁବକ ଓ ଯୁବତୀ ପାହାଡର ଗୋଟିଏ ବଡ ପଥର ଉପରେ ବସି ସାଥିରେ ଧରିଥିବା ଦାମୀ କ୍ୟାମେରାରେ ସୁନ୍ଦର ବନାରାଜିର ଫଟୋ ଉଠାଉଥାଆନ୍ତି । ସନ୍ତୋଷ ଓ ମୋର କିଛି ସାଙ୍ଗ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ପ୍ରାଣୀକୁ ଦେଖିଲାଭଳି ସେମାନଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଥାନ୍ତି , ହେଲେ କଥା ହେବାପାଇଁ କାହାର ସାହସ ନଥାଏ ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ନିଜର ବଡୀମା ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ଇଂରାଜୀରେ ସେମାନଙ୍କ ସହ କଥାହେଲି ଏବଂ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲି Geographical research କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଥାନ୍ତି ଓ ନିଜକୁ ଗର୍ବିତ ଅନୁଭବ କଲି ଏଭଳି ମାଟିରେ ଜନ୍ମଲାଭ କରିଥିବାରୁ ଯିଏ ନିଜର ପ୍ରାକୃତିକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବିଦେଶୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥାଏ ।


ଏମିତି କଥା ହେଉ ହେଉ ସମୟ ଦିନ ଗୋଟାଏ ହୋଇଯାଇଥାଏ । ସମସ୍ତେ ଭୋଜନ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥାନ୍ତି , ନାନା ରକମର ବ୍ୟଞ୍ଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ରହିଥାଏ । ପ୍ରଥମେ ସମସ୍ତ ଅଧ୍ୟାପକ ଓ ଅଧ୍ୟାପିକା ଭୋଜନ କରିବା ପରେ ଶେଷରେ ଭୋଜନ କରିବା ପାଇଁ ଆମେ ବସିଲୁ । ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ବସିଥିବା ସମସ୍ତ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ଖାଇବା ପରେ ସେମାନଙ୍କ ଅଇଁଠା ପତ୍ର ଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଏକାଠି କରି ପାଖରେ ଥିବା ପାହାଡର ଖାଲୁଆ ସ୍ଥାନରେ ଫୋପାଡିବା ପାଇଁ ଗଲି ଓ ସେଠି ଯେଉଁ ଦୁର୍ଶ୍ୟ ଦେଖିଲି ତାହା ମୋ ମନକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କଲା ଓ ନୟନରୁ ସ୍ୱତଃପ୍ରବୃତ୍ତ ଭାବେ ଅଶ୍ରୁ ବହିଗଲା ।

ତିନୋଟି ଲଙ୍ଗଳା ଶିଶୁ ପ୍ରାଣ ବିକଳରେ ଖଲି ପତ୍ରରେ ରହିଯାଇଥିବା ବଳକା ଅଇଁଠା ଖାଦ୍ୟକୁ ଏକାଳୟରେ ଖାଇ ଚାଲିଥାନ୍ତି । ନା ଥାଏ ଲାଜ , ନା ଥାଏ ଭୟ , ଥାଏ ତ କେବଳ ପେଟର ଭୋକ । ମୁଁ ସେଠାରେ ଏକା ନଥାଏ, ଥାନ୍ତି କିଛି ଲମ୍ବା ତାଳ ଗଛ ଯାହାର ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଶୁଖି ନଇଁ ଯାଇଥାନ୍ତି , ସତେ ଯେପରି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କରୁଣ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି ଦୁଃଖିତ । ଏଭଳି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି ଆଖିର ଲୁହକୁ ପୋଛି ଫେରିଲି ମୁଁ ତପ୍ତପାଣିର ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତାକୁ । ରାସ୍ତାର ଅପର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଦଶ ବାରଟି କୁଡ଼ିଆ ଘର ଓ ଘର ଦାଣ୍ଡରେ କିଛି ରୁଗ୍ଣ ଆଦିବାସୀ । ଗରିବିର କଷାଘାତରେ ଶରୀରଟା ତାଙ୍କ ପତ୍ରଝଡା ଦେଇଥିବା ଥୁଣ୍ଟା ଗଛଭଳି ଦିଶୁଥାଏ ।

କିଛି ସମୟପରେ କିଛି ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ ଅନୁଭୂତି ସାଉଁଟି ସେଠାରୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥାଉ ହଠାତ୍ ଆକାଶରେ କଳା ମେଘ ଘୋଟି ଅସରାଏ ବର୍ଷା ହୋଇଗଲା । ଧୀରେ ଧୀରେ ବସ୍ ଟି ଘାଟିରୁ ତଳକୁ ଖସୁଥାଏ ଓ ପଛ ସିଟ୍ ରେ ବସି ମୁଁ କାଚ ବାଟେ ପଛକୁ ଦେଖୁଥାଏ । ଘାଟିର ଗଡାଣିଆ ରାସ୍ତାରେ ବର୍ଷା ପାଣି ଧୀରେ ଧୀରେ ବହୁଥାଏ ।

ମୋତେ ଏମିତି ଲାଗୁଥାଏ- ଗଡ଼ାଣିଆ ରାସ୍ତାଟି ସତେ ଯେମିତି ସେ ଭୋକିଲା ଆଦିବାସୀଙ୍କ ଜିଭ ଓ ବର୍ଷା ପାଣି ତାହାର ଲାଳ .......


Rate this content
Log in

More oriya story from Suneet Kumar Gouda

Similar oriya story from Abstract