ରକ୍ତମୁଖା ରାଜା ଓ ଜଣେ ଅଜ୍ଞାତ ଶହୀଦ

ସମୟର ଚକ୍ର ଚାଲେ, ଅନେକ ଘଟଣା ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠାରେ ଲିପିବଦ୍ଧ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ କିଛି ଘଟଣା ରକ୍ତର ଅକ୍ଷରରେ ଲେଖାଯାଏ। ଏମିତି ଏକ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଦିନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସୁଖ ବିରାଜମାନ କରୁଥିଲା। ସେହି ରାଜ୍ୟର ଶାସକ ଥିଲେ ବାଲଧାରୀ ସିଂ। ସେ କେବଳ ଜଣେ ରାଜା ନଥିଲେ, ବରଂ ପ୍ରଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଥିଲେ ପିତୃତୁଲ୍ୟ। ବାହ୍ୟ ଶତ୍ରୁ କବଳରୁ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ସହ ସେମାନଙ୍କ ଅଭାବ ଅସୁବିଧାକୁ ନିଜର ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ।

କିନ୍ତୁ ସମୟ ସବୁବେଳେ ସମାନ ରହେନାହିଁ। ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଲଧାରୀ ସିଂଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ରାଜସିଂହାସନ ଆରୋହଣ କଲେ ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପୁତ୍ର ଲାଲଧାରୀ ସିଂ। ପିତାଙ୍କ ଗୁଣର ଧାରେ ସୁଦ୍ଧା ପୁଅ ପାଖରେ ନଥିଲା। ଲାଲଧାରୀ ସିଂ ମଣିଷ ରୂପରେ ଥିଲେ ଜଣେ ଭୟଙ୍କର ସୈତାନ। ତାଙ୍କ ମନର ଅଭିଧାନରେ 'ଦୟା' ବୋଲି କୌଣସି ଶବ୍ଦ ନଥିଲା।
ଶାସନ ଭାର ଗ୍ରହଣ କରିବା ମାତ୍ରେ ରାଜ୍ୟର ଚିତ୍ର ବଦଳିଗଲା। ପ୍ରଜାଙ୍କ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାରର ପାହାଡ଼ ଲଦି ଦିଆଗଲା। ଅହେତୁକ କର (Tax) ବୃଦ୍ଧି କରାଗଲା। ଯେଉଁମାନେ କର ଦେଇପାରୁନଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ବେତ ମାଡ଼ ଓ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଥିଲା ନିତିଦିନିଆ ଘଟଣା। ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର କଥା ଥିଲା, କୁମାରୀ କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ବାହ୍ୟ ଦେଶକୁ ରପ୍ତାନି କରିବା। ରାଜାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ କରିବାର ସାହସ କାହାର ନଥିଲା, କାରଣ ପ୍ରତିବାଦର ଅର୍ଥ ଥିଲା ସିଧା ମୃତ୍ୟୁ। ସାରା ରାଜ୍ୟରେ ଏକ ଅସ୍ବାଭାବିକ ନୀରବତା ଓ ଭୟ ଖେଳିଯାଇଥିଲା।

ଦିନେ ସେହି ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା ଜଣେ ଗରିବ ବାଳକ। ସେ ଦେଖିଲା ପ୍ରଜାଙ୍କ କାନ୍ଦବୋବାଳି ଓ ରାଜାର ଜୁଲୁମ୍। ତା’ର ଛୋଟ ମୁଣ୍ଡରେ ଏକ ବଡ଼ ସଂକଳ୍ପ ଜନ୍ମ ନେଲା— ଏହି ଅତ୍ୟାଚାରୀ ରାଜାକୁ ଶେଷ କରିବାକୁ ହେବ। ସେ ନିଜର ଚତୁରତା ବଳରେ ରାଜପ୍ରସାଦର ରୋଷେଇ ଘରେ ଖାଦ୍ୟ ପରିବେଷଣ କରିବା କାମରେ ନିଯୁକ୍ତି ପାଇଲା।

ସେହି କାଳରାତ୍ରି ଆସିଲା। ରାଜା ଲାଲଧାରୀ ସିଂ ନିଜ କୋଠରୀରେ ବିଶ୍ରାମ ନେଉଥିଲେ। ବାଳକଟି ସୁଯୋଗ ବୁଝି ଖାଦ୍ୟରେ ବିଷ ମିଶାଇ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲା। କିନ୍ତୁ କୋଠରୀ ଦ୍ୱାରରେ ଜଣେ ସତର୍କ ସୈନିକ ତାକୁ ଅଟକାଇଲା। ସୈନିକର ସନ୍ଦେହ ହେଲା, ସେ କହିଲା, "ପ୍ରଥମେ ତୁ ଏହି ଖାଦ୍ୟରୁ କିଛି ଖାଇକି ଦେଖା, ତା’ପରେ ରାଜା ଖାଇବେ।"
ବାଳକଟି ଜାଣିଥିଲା ଯେ ଏହା ତା’ର ଜୀବନର ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତ। କିନ୍ତୁ ତା’ ଆଖି ଆଗରେ ନାଚି ଯାଉଥିଲା ହଜାର ହଜାର ନିରୀହ ପ୍ରଜାଙ୍କ ମୁହଁ। ସେ ବିନା ଦ୍ୱିଧାରେ ସେହି ବିଷାକ୍ତ ଖାଦ୍ୟରୁ କିଛି ଖାଇଦେଲା। ରାଜା ଓ ସୈନିକ ଭାବିଲେ ଖାଦ୍ୟ ନିରାପଦ ଅଟେ। ରାଜା ତୃପ୍ତିର ସହ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ।

କିଛି ସମୟ ପରେ ବିଷର ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଗଲା। ରାଜା ଓ ସେହି ବାଳକ ଉଭୟ ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ କଲେ। ଜଣେ ଗରିବ ବାଳକର ଆତ୍ମବଳୀରେ ଜଣେ ଅତ୍ୟାଚାରୀ ଶାସକର ଅନ୍ତ ଘଟିଲା। ପରଦିନ ସକାଳେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଜାମାନେ ଏହି ଖବର ପାଇଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁରେ ଖୁସିର ଲହରୀ ଖେଳିଗଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି ଅଜ୍ଞାତ ବାଳକର ମହାନ ତ୍ୟାଗକୁ ରାଜ୍ୟବାସୀ ଅଶ୍ରୁଳ ନୟନରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପ୍ରଜାମାନେ ପୁଣିଥରେ ଶାନ୍ତି ଓ ସ୍ୱାଧୀନତାର ନିଶ୍ୱାସ ନେଲେ।