ଯୁବକ

ଅଫୁରନ୍ତ ଶକତିର ଗନ୍ତାଘରଟିଏ

ମନେ ତାର ଅଦମ୍ଯ ବାସନା

ଧରାକୁ ମଣଇ ସରା

ଆଖିରେ ତା ଆଖିଏ କାମନା ।

ଚମକରେ ଚମକାଏ ଧରା

କିଏ ହେବ ତା ସହ ସମାନ

ମନେ ଭାବେ ମହାବଳୀ ସେହି

ଦୁର୍ଜୟ ସେ ସର୍ବ ଶକ୍ତିମାନ  ।

ଦୁର୍ବାର ତା ଭାବନାର ଖିଅ

ଦୁର୍ନିବାର ନିଜକୁ ମଣଇ

ଭାବେ ନିଜେ ସର୍ବମୟ କର୍ତ୍ତା

ଦ୍ଵିତୀୟ କେ ତାର ସମ ନାହିଁ ।

ଉତ୍ସାହ ତା ଅଦମ୍ଯ ଅପାର

ସତେ କି ସେ ମହାପାରାବାର

ଉର୍ମି ଯାର କୂଳ ଲଙ୍ଘେ ସଦା

ଆବଦ୍ଧ ସେ ନୁହେଁ ବନ୍ଧନର ।

ସୁତ ଧନ ଯୁବତୀ ସୁଖରେ

ସୁଖୀ ହୁଏ ମଦାନ୍ଧ ତିମିରେ

ବିଭିଷୀକା ନଦେଖେ ଆଗରେ

ଜୀବନରେ କାହାକୁ ନଡରେ ।

ଝଡଝଞ୍ଜା କେବେ ତ ଆସିବ

ମନେହୁଏ ଭାବେନା ସେ କେବେ

ବର୍ତ୍ତମାନ ସର୍ବସ୍ବ ତାହାର

ଯାହା ସିଏ ଆଣେ ଅନୁଭବେ ।

ହେ ଯୁବକ ! ହୁଅ ସଦା ସ୍ଥିର

ଏ ସଂସାର ସର୍ବଦା ନଶ୍ବର

ଏ ଯୌବନ ନଥୁବ କାଲିକି

ଯାହା ଲାଗି ଗର୍ବ ଏତେ ତୋର ।

ଧନ ଜନ ଅବା ଯଉବନ

ଗରବର ନୁହେଁ ଏ ଭାଜନ

ନିମିଷକେ ହରି ନିଏ କାଳ

ସଦା ସତ୍ଯ ଏହା ଚିରନ୍ତନ ।