ତୁମ ନୀରବତା

  

ତୁମ ନୀରବତା ଭରୁଛି ହୃଦୟେ

   ଅନେକ ଗଭୀର ବ୍ୟଥା,

କେଉଁ ଅଭିମାନେ କଲ ଏତେ ପର

   କହୁନାହଁ ପଦେ କଥା ।

କେବେ ତ ଜୀବନେ ଦେଇନି ଆଘାତ

    ଊଣା ବି କରିନି ପ୍ରୀତି,

ତୁମ ମୁଖେ ହସ ଭରିବାକୁ ସଦା

    ପ୍ରୟାସେ କରିନି ତ୍ରୁଟି ।

ହୃଦୟ ଭରି ମୁଁ ଭଲ ପାଉଥିଲି

    ଛଳନା କେବେ ନଥିଲା,

ମଧୁଭରା ତୁମ ମୁଗ୍ଧ ଅନ୍ତରରେ 

    ମୋ ପ୍ରୀତି ଯେ ଭରିଥଲା ।

ଭାବିଲନି ଥରେ କେମିତି ବଞ୍ଚିବି

    ତୁମ ବିନା ଏକା ଏକା,

ବିରହ ଜୀବନ କେମିତି ବିତିବ 

    ଅକୁହା ବେଦନା ଲେଖା ।

ଶୁଷ୍କ ମରୁଭୂମି ଦେଖା ବି ଯାଏନା 

    ଛୋଟ ଏକ ମରୀଚିକା,

ଜାଣେ ମୁଁ କେବେ ବି ଖୋଜି ପାଇବିନି

    ଜୀବନେ ତୁମରି ଦେଖା ।

ମନେ ପଡ଼ ତୁମେ ମନେ ପଡେ ସ୍ମୃତି

     ଆଖିରେ ଉଦାସ ଭରେ,

ମନା ମାନେ ନାହିଁ ଦୁଇ ଆଖିରୁ ମୋ

     ଅଶ୍ରୁର ଶ୍ରାବଣୀ ଝରେ ।

ଦେଇଥିଲ କଥା ରହିବ ବୋଲି ଯେ

     ସାରା ଜୀବନ ମୋ ସାଥେ,

ଭୁଲିଗଲ ତୁମେ ତୁମରି ଶପଥ

     ଏକା କରିଦେଲ ମୋତେ ।

ଖୋଜୁଛି ତୁମକୁ ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶରେ

     ରଜନୀର ଅନ୍ଧକାରେ,

କାଳେ ଜ୍ୟୋତି ହୋଇ ଭାସିଯିବ ଥରେ

     ମୋ ଯୁଗଳ ନୟନରେ ।

ଅଧା ବାଟେ ଛାଡି ଚାଲିଗଲ ତୁମେ

     କାହାଣୀ ରହିଲା ଅଧା,

ମୋ ଜୀବନ ଦୀପ ଲିଭାଇ ଦେଉ ଗୋ

     ତୁମ ଚିର ନୀରବତା ।