ଟିକି ଝରଣା

ଅଙ୍କେଇବଙ୍କେଇ କୁଳୁକୁଳୁ ହୋଇ

ଟିକି ଝରଣା ମୁଁ ଯାଉଥାଏ ବହି 

ପଥରକୁ କାଟି ମୋ ଜଳସ୍ରୋତରେ

ନାଚୁଥାଏ ମନ ଅତି ହରଷରେ ।

ପିତା ଗିରିବର ମାତା ଧରିତିରୀ

ଗେହ୍ଲୀ ଝିଅଟିଏ ମୁଁ ପରା ତାଙ୍କରି 

ଗଭୀର ଗହ୍ବରୁ ମୋ ଆତ୍ମପ୍ରକାଶ

ମାଆ କୋଳ ଲଭି ଆହା କି ସନ୍ତୋଷ !

ଚପଳ ବାଳିକାଟିଏ ସାଜି ମୁହିଁ 

ପରବତୁ ଯେବେ ଡେଇଁ ପଡୁଥାଇ

ସତେ କି ଦିଶଇ ସରଗର ପରୀ 

ମନ ମୋହି ନିଏ ମୁଁ ଦେଖଣାହାରୀ ।

ଲକ୍ଷ୍ୟପଥ ମୋର ସାଗରେ ମିଶିବା

ବାଟେ ଜୀବ ସଙ୍ଗେ ବନ୍ଧୁତା ଗଢ଼ିବା 

ଜଳ ଟିକେ ସିଞ୍ଚି ତୃଷାର୍ତ୍ତ ପ୍ରାଣରେ

ଜନମ ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ମୋ କରେ ।

ଯେତେ ବାଧାବିଘ୍ନ ବନ୍ଧୁର ପଥରେ

ସାମର୍ଥ୍ୟ ବଳରେ ସବୁ ଦୂର କରେ

ପଛକୁ ଫେରିବା ଜାତକେ ମୋ ନାହିଁ

ସାଧନା କେବଳ ଜିତିବାର ପାଇଁ ।

ଦୁଇ ପାରୁଶରେ ଶୋଭାମୟୀ ବନ

ଜୀବ ଉପକାରେ ଥାଏ ମୋର ଧ୍ଯାନ

ସୁଜଳା ସୁଫଳା କରେ ଶସ୍ୟକ୍ଷେତ୍ର 

ଅନନ୍ତ କାଳରୁ ପ୍ରକୃତିର ମିତ୍ର ।

ଧାତବ ପଥର ଚେରମୂଳ ସହ 

ବନ୍ଧୁତା ଥିବାରୁ ମୋର ଅହରହ

ନିର୍ମଳ ପବିତ୍ର ଜଳରାଶି ମୋର

ଔଷଧୀୟ ଗୁଣେ ଥାଏ ଭରପୂର ।

ଶୀତକାଳେ ଆସି ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନେ

ଭୋଜି ଆୟଜନ କରନ୍ତି ଯତନେ

ମୋ ମଧୁର ଜଳ ବହ୍ୟବହାର କରି

କ୍ଷୁଧା ତୃଷ୍ଣା ତାଙ୍କ ଥାଆନ୍ତି ନିବାରି ।

ସଭିଙ୍କ ମୁଖରେ ହସ ଟିକେ ଦେଖି

ହେଉଥାଏ ମୁହିଁ ଅତିଶୟ ସୁଖୀ 

ଭାବଇ ଯଥାର୍ଥ ମୋହର ଜନମ

ସେବାଠାରୁ ବଡ଼ ନାହିଁ ପୂଣ୍ୟ କର୍ମ ।

ମୋହ ପରି ଯଦି ଏ ମାନବଗଣ

ଧରୁଥାନ୍ତେ ମନେ ଭାବ ସମର୍ପଣ

ନିଃସ୍ୱାର୍ଥ ନିଃସର୍ତ୍ତ କରମ ସାଧନ

ହୁଅନ୍ତା ସାର୍ଥକ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ।