ସୃଷ୍ଟିରେ ନାରୀ

ସାଇତି ରଖିଛି ପୀଡାକୁ ଆତ୍ମାରେ

         ସମାଜର ମିଛ ଆଶ୍ୱାସନା ଭିତରେ

ରକ୍ତ ରଞ୍ଜିତ ଏ ଦେହ ମନ ନୀତି

         ସବୁକୁ ଭୁଲାଏ ସେ ନିଜର ଛାତିରେ ,

ଛଳ ଛଳ ପ୍ରେମ ,ନିରୁତା ଆବେଗ

       ଆଉ କା ପାଇଁ କରେ ନିଜ ସ୍ବପ୍ନ ଭଙ୍ଗ

ତଥାପି କାହିଁକି କେଜାଣି ସତରେ

      ନାରୀ ଜୀବନେ ଭରା ବିଷାଦର ଯୋଗ ,

ଜନମ ମରଣର ଚଲା ପଥରେ

    ଜୀବନ କୁ ଜିଏଁ ସେ କେତେଯେ ବିନ୍ଦୁରେ

ସକଳ ସ୍ବାର୍ଥ ତ୍ଯାଗି ବାନ୍ଧେ ସଂପର୍କ

     ଟିକେ ଆଲୋକ ପାଇଁ ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ,

     

ତା ମୁହଁରେ ଖେଳେ ମୁକ୍ତାର ଚମକ

      ତା ଓଠେ ଭରି ଦେଲେ ଚିରୁଳାଏ ହସ ,

ହଳେ ପାଉଁଜି ରେ ଖୁସି ହୋଇ ଯାଏ

      ସତେ କି ମିଳିଛି ତାକୁ ସାରା ଆକାଶ ,

ପିଲା ତା ନିଦରେ ଶୋଇଥାଏ ଯେବେ

     ଚେଇଁ ରହେ ସାରା ରାତି ସେ ନୀରବରେ,

ସେଇ ପିଲା ଛାଡେ ତାକୁ ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମେ

      କି ଅନ୍ୟାୟ ନିୟତିର ମା' ଟି ସାଥିରେ ..... !