ଶ୍ରମିକ ବଳ

ହାତରେ ମୁନିଆ ନିହାଣ ଧରି

ପାଷାଣେ ଜୀବନ ଦିଅନ୍ତି ଭରି,

ତିଳ ତିଳ ସାରି ନିଜ ଜୀବନ

କୀର୍ତ୍ତିମାନ ସ୍ତମ୍ଭ କରେ ନିର୍ମାଣ,

କାଳା-ସ୍ଥାପତ୍ୟ କହେ ତାଙ୍କରି ଗାଥା

ବୁଝେ ନାହିଁ କେହି ମରମ ବ୍ୟଥା,

ଶିଳ୍ପ-ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଚ କୁଟୀର 

ସେ ଅଟେ ଶ୍ରମିକ,କାରିଗର, ମଜ୍-ଦୁର ।୧।

ହାତରେ ତାଙ୍କର କୋଡ଼ି-କୋଦାଳ

ରୁଗ୍ଣ-ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରେ ନ ଥାଏ ବଳ,

ଖରା-ବର୍ଷା-ଶୀତକୁ ନାହିଁ ତା' ଡର 

ଟାଙ୍ଗରା ହେଉ କି ହେଉ ଉର୍ବର,

ଚଷିବାକୁ ଥାଏ ସଦା ସେ ତତ୍-ପର

ହଳ-ଲଙ୍ଗଳ ଅଟେ ତା' ସହଦୋର,

ସୁନାର ଫସଲ ଲହରୀ ଖେଳେ

ହରସେ ଆଖିରୁ ଲୁହ ତା' ଢଳେ ।୨।

ମାଟିକୁ ହାଣି ସେ କାଦୁଅ କରେ

ତହିଁ ସେ ନାନା ରୂପକୁ ଧରେ,

ହାଣ୍ଡି-ମାଠିଆ-ସୁରେଇ-ଘଟ

ନାନା ଚିତ୍ରରେ ହୁଏ ଚିତ୍ରିତ,

ଉଲ୍ଲାସେ ଫୁଲି ଉଠଇ ଚିତ୍ତ

ସତେକି, ଅବା ଲାଗେ ଅଭିମନ୍ତ୍ରିତ ।୩।

ଉତ୍ତପ୍ତ ଲୁହାରେ ହାତୁଡ଼ି ମାଡ଼

ଶକ୍ତ ହୋଇଉଠେ ଯୋଡ଼କୁ-ଯୋଡ଼,

ଭିଡ଼ି ମୋଡ଼ି ଭିନ୍ନ ଆକାର ଦିଏ

ତା' ବିନା କି;ନିର୍ମାଣ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ଭବ ହୁଏ,

ଘର-ପୋଲ କିମ୍ବା ହେଉ ରେଳଧାରଣ

ବିକାଶ ପଥକୁ ସେ କରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ।୪।

କୃଷକ-ବଢ଼େଇ-ମସ୍ତ୍ରୀ-କୁମ୍ଭାର-କମାର

ନାନା ଜାତି ଅଟେ ଶ୍ରମିକ ଶ୍ରେଣୀର

ନିଜ ନିଜ କର୍ମେ ସେ ନ୍ୟସ୍ତ ରହି 

ବିକାଶ ଯାତ୍ରାକୁ ନିଅନ୍ତି ଆଗେଇ 

ଜଣଙ୍କ ଉପରେ ଜଣେ ନିର୍ଭରଶୀଳ

ଏହା ହିଁ ଆମର ଶ୍ରମିକ ବଳ ।୫।