ଶ୍ରବଣ କୁମାର

ପିତାମାତା ମାନ ଭକ୍ତି ନିଦର୍ଶନ

    ସୁପୁତ୍ର ଲଭେ ସୁଗୁଣ

ପାଏ ସେ ସମ୍ମାନ ଧନ୍ୟ ତା ଜୀବନ

   ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ l

କୁହେ ରାମାୟଣ କୁମାର ଶ୍ରବଣ

   ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁପୁତ୍ରରେ ଗଣା

ନିଜେ ଜଳି ଜଳି ପିତୃ ସେବା କରି

    ଶୁଝିଲେ ପିତୃ ପାଉଣା l

ଶାନ୍ତନୁ ଯେ ପିତା ଜ୍ଞାନବନ୍ତି ମାତା

    ଦୃଷ୍ଟିହୀନ ଦୃଷ୍ଟିହୀନା

ତପସ୍ୟାରେ ରତ ଗହନ ବନେ ତ

   ନ ହୋଇ ସେ ଆନମନା l

ବାଳକ ଶ୍ରବଣ ପାଏ ଦିବ୍ୟଜ୍ଞାନ

   ରୋମନ୍ଥନେ ରାତ୍ର ଦିନ

ପୂର୍ବ କର୍ମ ବଳେ ଚକ୍ଷୁ ହରାଇଲେ

   ପିତାମାତା ଦୁଇ ଜଣ l

ପୁଣ୍ୟ ଚାରି ଧାମ ଭ୍ରମଣେ ତା ମନ

    ଧରି ସାଥେ ପିତାମାତା

ବସାଇଲେ ଭାରେ ବହିଲେ କାନ୍ଧରେ

    ହୋଇ ସେ ଜଗତଜିତା l

ପଥ ଅତିକ୍ରାନ୍ତେ ଟିକେ ବିଶ୍ରାମନ୍ତେ

    କାନ୍ଧରେ ବାହନ୍ତି ଭାରା

ଚାଲି ଚାଲି ପାଦେ ଭକ୍ତି ପୂଜ୍ୟ ପାଦେ

    ନ ଲଭନ୍ତି ବେସା୍ହାରା l

ଗ୍ରୀଷ୍ମର ପ୍ରଭାବେ ତୃଷ୍ଣା ଅନୁଭବେ

    କୁହନ୍ତି ପୁତ୍ରକୁ ଧୀରେ

ସନ୍ଧାନ କରିବୁ ଜଳ ଟୋପେ ବାବୁ

    ପ୍ରାଣ ଅସ୍ଥିର ତୃଷ୍ଣାରେ l

କିଛି ପଥ କ୍ରାନ୍ତେ ପୁଷ୍କରିଣୀ ପଥେ

    ଦେଖିଲେ ନିର୍ମଳ ଜଳ

ଥୋଇ ଭାର ତଳେ କଳସ ଭରିଲେ

    ସେବିବାକୁ ପିତୃକୁଳ l

ରାଜା ଦଶରଥ ପାରିଧିରେ ରତ

   ମୃଗ ଜଳ ପାନ ମଣି

ବିନ୍ଧି ଦେଲେ ଶର  ପ୍ରାଣ ନେଲେତାର

    ହଜିଲା ନୟନ ମଣି l

ପାଇ ଅଭିଶାପ ରାଜା ଦଶରଥ

    ମୃତ୍ୟୁ ଲଭେ ପୁତ୍ର ଭାଳି

ଜଗତେ ଶ୍ରବଣ ହୋଇଲେ ମହାନ

    ପିତା ମାତା ସେବାକରି ll