ଶ୍ରାବଣର ପ୍ରୀତିସ୍ବର୍ଶ

ସରିଲେ ଶ୍ରାବଣ ଆସଇ

ଧାରା ବରସାର ବେଳ

ଧାରା ଶ୍ରାବଣ କୁ ଚାଷୀ ଚାହିଁଥାଏ

ଚାଷ ତା ହୋଇବ ଭଲ ।

ଶ୍ରାବଣ ବର୍ଷାରେ ନୁଆଁ ପାଣି ସ୍ରୋତେ

ନଈ ନାଳ ହୁଏ ଉଚ୍ଚଳ

ଉଛୁଳା ଜଳରେ ଖେଳନ୍ତି ମୀନ

ଉଚ୍ଚାଟ କରି ମନ ।

କଳା ମେଘ ଦେଖି ଆକାଶେ

ମୟୁର ଖେଳେ ମେଲାଇ ପୂଛ

ଗଛ ମାନେ ଦିଶନ୍ତି ଚିରହିରିତ

କରି ମନ ଛନ୍ନ ଛନ୍ନ ।

କାଉଡିଆ ମାନେ ନୁଆଁ ଜଳ ବୋହି

ଯାଆନ୍ତି ଶିବ ମନ୍ଦିର

ସେହି ଜଳ ରେ କରି ଅଭିଷେକ

ପୁରନ୍ତି ନିଜ ମାନସିକ ।

ଚାଷୀ ଭାଇଟା ଗାଉଛି ଗୀତ

ଧାନ କ୍ଷେତରେ ରହି

ବେଙ୍ଗ ବେଙ୍ଗୁଲି ହୁଅନ୍ତି ବିଭା

କେଁ କଟର କରି ।

ଗଗନ ପବନ କମ୍ପି ଉଠେ

ଓଁ ନମଃ ଶିବାୟ ଧ୍ୱନିରେ

ନାନା ଜାତି ଫୁଲି ଫୁଟି ଧରେ

ଅତୀବ ସୁନ୍ଦର ଦିଶେ ।

ଫୁଲକୁ ଫୁଲ ଉଡି ବୁଲନ୍ତି

ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗ ପ୍ରଜାପତି

କାଉ କୋଇଲି ଲୁଚି ଯାଆନ୍ତି

ଶ୍ରାବଣ ଝଡି ଦେଖି ।

ଶ୍ରାବଣର ପ୍ରୀତିସ୍ବର୍ଶ ପାଇ 

ଚାଷୀ ଭାଇ ବୁଲେ ବିଲେ

ବରଷା ଧାରାକୁ ଖାତିର ନ କରି

ଶିବ ମଥାରେ କାଉଡିଆ ଜଳ ଢାଳେ ।

ରାଜସ୍ଫଳା ଧରଣୀ ପୁଲକିତ ଲାଗେ

ଗ୍ରୀଷମ ଦାଉରୁ ମଣିଷ ନିସ୍ତାର ପାଏ

ଗରମ ମୁଢି ଅବା ଗରମ ପକୁଡି

ଭାରି ସୁଆଦିଆ ଲାଗେ 

ଶ୍ରାବଣର ପ୍ରୀତି ସ୍ବର୍ଶ

ଭରି ମନୋରମ ଲାଗେ ।।