ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକର ହିସାବ

ସେ ବି କି ଦିନ ଥିଲା

ପକେଟରେ ଏତେ ପଇସା ନଥିଲା

ଯେ ମାସର ଶେଷ ସପ୍ତାହ

ବିନା ହିସାବରେ କଟିଯିବ,

କିନ୍ତୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଉପରେ

କୌଣସି ବ୍ୟାଙ୍କର ସୁଧ ଲାଗୁନଥିଲା।

କେବଳ ହଳେ ଜୋତା ଥିଲା,

ସେଥିରେ କଲେଜ ବି ଗଲି,

ଇଣ୍ଟରଭ୍ୟୁ ବି,

ଆଉ କେବେ କେବେ

ବର୍ଷାରୁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା ବି କଲି।

ଜୋତା ଘୋରି ହୋଇଗଲା,

ଆମେ ନୁହେଁ।

କୋଠରୀରେ ଗୋଟିଏ ଟେବୁଲ୍ ଥିଲା,

ଗୋଟିଏ ଚୌକି,

ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ପଙ୍ଖା

ଯାହା ଗରମ ଅପେକ୍ଷା

ଆମ ଅସହାୟତା ଉପରେ ବେଶୀ ଘୂରୁଥିଲା।

ରାତି ଡେରି ଯାଏଁ ପଢ଼ୁଥିଲୁ

ବହି ଖୋଲା ରହୁଥିଲା,

ଆଖି ବନ୍ଦ ହୋଇ ଆସୁଥିଲା,

ଆଉ ଭିତରୁ କେହି ଜଣେ କହୁଥିଲା

ଏବେ ନୁହେଁ...

ଏବେ ହାରିବା ମନା।

ଅନେକ ଥର

ଘରୁ ଫୋନ୍ ଆସୁଥିଲା

“ପଇସା ଅଛି ତ?”

ଆମେ ସବୁଥର କହୁଥିଲୁ

“ହଁ।”

କେଡ଼େ ବିଚିତ୍ର କଥା,

ସେହି ବୟସରେ

ଆମ ପାଖରେ ପଇସା ନଥିଲା,

ତଥାପି ବାପାମାଆଙ୍କୁ

ଆମଠାରୁ ଅଧିକ ଚିନ୍ତା

ଆମ ଚିନ୍ତାର ଥିଲା।

କେବେ ବସ୍ ଛାଡ଼ି ଯାଉଥିଲା,

କେବେ ସୁଯୋଗ।

କେବେ ଚାକିରି ଅନ୍ୟ କାହାର ହୋଇଯାଉଥିଲା,

କେବେ ନିଜର ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ।

ଅନେକ ଇଣ୍ଟରଭ୍ୟୁ ପରେ

ଦିନେ ବୁଝାପଡ଼ିଲା

ଚାକିରି କେବଳ ଯୋଗ୍ୟତାରୁ ମିଳେନାହିଁ,

କେବେ କେବେ

ଭାଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନିଜର ବାୟୋଡାଟା ପଠାଇଥାଏ।

ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ଭିତରୁ କିଏ

ବିଦେଶ ଚାଲିଗଲା,

କିଏ ସରକାରୀ ଚାକିରିରେ,

କିଏ ବ୍ୟବସାୟରେ।

ଆମେ ସେଇଠି ଥିଲୁ

ସେହି ଗୋଟିଏ କୋଠରୀରେ,

ସେହି ଟେବୁଲ୍ ସାମ୍ନାରେ,

ବସ୍ ଗୋଟିଏ ଫରକ ଥିଲା

କାଲି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ

ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସଫଳତା ଦେଖୁଥିଲୁ,

ଏବେ

ନିଜ ବିଫଳତାକୁ

ଟିକେ କମ୍ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ବୋଲି ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲୁ।

ବୋଉ କହୁଥିଲା

“ବହୁତ ଡେରି ଯାଏଁ ଉଜାଗର ରହନା।”

ସେ କ'ଣ ବା ଜାଣିବ,

ରାତି ବହି ପାଇଁ ନୁହେଁ,

ଚିନ୍ତାରେ ଲମ୍ବା ହେଉଥିଲା।

ବାପା ପଚାରୁଥିଲେ

“କିଛି ହେଲା କି?”

ଆମେ କହୁଥିଲୁ

“ହୋଇଯିବ।”

ଏହି ପଦକ କଥା

ବୋଧହୁଏ ସେହି ବୟସର

ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପୁଞ୍ଜି ଥିଲା।

ହୋଇଯିବ।

କେଜାଣି କେତେ ଥର

ଏହି ମିଛ ହିଁ

ଆମକୁ ସତରେ ବଞ୍ଚାଇ ଦେଲା।

ତା'ପରେ ଦିନେ

ପ୍ରଥମ ଦରମା ଆସିଲା।

ଟଙ୍କାଟା ବହୁତ ବଡ଼ ନଥିଲା,

କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନ

ଆମେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ

ନିଜ ନାମ ଆଗରେ

“ରୋଜଗାରିଆ” ଅନୁଭବ କଲୁ।

ବୋଉ ପଇସା ଗଣିଲାନି।

କେବଳ ପଚାରିଲା

“ଖାଇଲୁଣି କି?”

ଆଉ ମୋତେ ଲାଗିଲା,

ଏତେ ବର୍ଷ ଧରି

ମୁଁ ଚାକିରି ଖୋଜୁନଥିଲି...

ମୁଁ ସେହି ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନର

ଋଣ ସୁଝିବା ଯୋଗ୍ୟ

ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି।

ଆଜି ଆଲମାରିରେ

ଅନେକ ହଳ ଜୋତା ଅଛି।

କୋଠରୀରେ ଭଲ ଚୌକିଟିଏ ଅଛି।

ଟେବୁଲ୍ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛି।

ପଙ୍ଖା ବି ବଦଳି ଯାଇଛି।

କେବଳ କେବେ କେବେ

ପୁରୁଣା ରସିଦ୍ ଭିତରୁ

ସେହି ପ୍ରଥମ ଇଣ୍ଟରଭ୍ୟୁ କାର୍ଡ ମିଳିଯାଏ

ଆଉ ହଠାତ୍

ପୂରା କୋଠରୀଟି ଛୋଟ ହୋଇଯାଏ।

ତା'ପରେ ମନେପଡ଼େ

ସେହି ପିଲାଟି

ଯାହା ପାଖରେ କିଛି ବି ନଥିଲା,

ସିଏ ହିଁ ତ

ମୋତେ ଏଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚାଇଲା।

ଏବେ ତାକୁ

ଅସଫଳ କହିବା କଷ୍ଟକର।

ତା' ପାଖରେ

କେବଳ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ଥିଲା

ସମୟ।

ଆଉ ସେ

ତାହା ବି

ମୋ ନାଁରେ କରିଦେଲା।