ପୃଥ୍ବୀ ମୋର ବିନୋଦିନୀ ମୟ

ମୁଁ ଯେଉଁଠିକି ଅନାଇଲେ

ଦିଶେ ଖାଲି ବିନୋଦିନୀ ରୂପ,

ମୁଁ ଯାହା ସବୁ ଭାବୁଥିଲେ

ଆସେ ଖାଲି ବିନୋଦିନୀ ଛାପ ।।

ଶୋଇଥିଲେ ବସିଥିଲେ

ଠିଆ ହେଲେ ପାଦ ପକାଇଲେ

ସବୁବେଳେ ଖାଲି ବିନୋଦିନୀ ।

ପଢ଼ୁଥିଲେ ଲେଖୁଥିଲେ

ହସୁଥିଲେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ

ସବୁବେଳେ ସେହି ବିନୋଦିନୀ ।।

ଘରେ ବାହାରେ

ରାସ୍ତାରେ ଘାଟରେ

ମର୍ତ୍ତ୍ୟରେ ଆକାଶରେ

ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ

ବିନୋଦିନୀ ପ୍ରାୟ ।

ହାତ ବଢ଼ାଇଲେ ବିନୋଦିନୀ

ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇଲେ ବିନୋଦିନୀ

ଜନ୍ମ ଜନ୍ମାନ୍ତରେ ବିନୋଦିନୀ

କାରଣ ପୃଥ୍ବୀ ମୋର ବିନୋଦିନୀ ମୟ ।।