ପ୍ରିୟତମା

ପାହାନ୍ତା ସୁରୂଜ ଉଇଁବା ପୂର୍ବରୁ ଯିଏ ଆସେ ମୋ ସପନେ,

ଆଖି ଖୋଲି ତାକୁ ନ ପାଇ କୋଉଠି ଖୋଜେ ପୁଣି ମନେ ମନେ।

ଝରକା ସେପାଖେ ଲୁଚିଛପି ଧୀରେ ହାତ ଠାରି ଡ଼ାକେ ମୋତେ 

ସୁନେଲି କିରଣ ଅନ୍ଧାର ଭିତରୁ ଉଭେଇ ଦେଲା କି ତୋତେ।

ସାଗର କୂଳରେ ବାଲିଘର କେତେ ତୋଳି ଭଙ୍ଗୁଥିଲି ଏକା,

ପଦଚିହ୍ନ ତୋର ପାଇ ଗଲା ପରେ ଭାବିଲି ହୋଇବ ଦେଖା।

ଦୂରେ ବହୁଦୂରେ ଲହରୀ ଭାଙ୍ଗୁଛି ତୋ ପାଇଁ ସାଗର ଦେହେ,

ସଞ୍ଜ ନଈ ଶେଷ ପକ୍ଷୀ ଫେରିଲେଣି ପାଇବି କି ମନ କହେ ।

ବଗିଚା ଭିତରେ ଏକା ଚାଲୁ ଚାଲୁ ଗୋଲାପଟି କାନେ କହେ ,

ଭଅଁର ନୀରବେ ମହୁ ଶୋଷିବାକୁ ଘୁରିବୁଲେ କାହା ଦେହେ ।

ଧରୁ ଧରୁ ସେଇ ଗୋଲାପ ପାଖୁଡ଼ା କଣ୍ଟା ଭେଦିଗଲା ହାତେ,

ଫେରି ଆସିବୁ କି ପ୍ରିୟତମା ମୋର ସାଇତି ରଖିବି ତୋତେ ।