ପରୀ

ତୁମେ ସୁନ୍ଦରୀ ଅପସରୀ ମାୟାବିନୀ ଜାଦୁଗରୀ

ନିତି ମୋ ଜାଗରଣେ ଆସ ସରଗରୁ ଅବତରୀ

ଅପରୂପା ଅତୁଲ୍ୟା ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଭରା ତନୁ ବଲ୍ଲରୀ

ଅପଲକେ ନିମିଷକେ ନିଏ ମୋର ମତି ହରି ।

ତୁମ ଓଷ୍ଠଧାରେ ଫୁଟିଉଠେ ସ୍ମିତହାସ୍ୟର ହଳାହଳ ବିଷ

ତାହାର ସମ୍ମୁଖେ ହାର ମାନେ ସଦା ମୋ ଉଦ୍ଧାମ ପୌରୁଷ

ହୋଇପାରେ ଅଳିକ କ୍ଷଣିକ ନିମିଷକର ଆମ୍ଭର ସାକ୍ଷାତ

ଜାଣେନା କାହିଁକି ମଧୁର ଲାଗେ ଏଇ ଅନିତ୍ୟ ସମ୍ଭୋଗ ।

ଶତ ଚେଷ୍ଟା ସତ୍ତ୍ୱେ ବି ମୁଁ ଏଡ଼ାଇ ପାରେ ନାହିଁ

ତୁମ ଶାଗୁଆ ଶ୍ୟାମଳ ଅଙ୍ଗରାଜିର ଆକର୍ଷଣ

ଜାଗତିକ ସତ୍ତାକୁ ବିସ୍ମରି ତୁମ୍ଭରି ନିବିଡ଼ ସାନିଧ୍ୟେ

ଲଭୁଥାଏ ତୁମ ବାହୁବନ୍ଧନେ ଆକାଂକ୍ଷିତ ନିର୍ବାଣ ।

ହୋଇପାରିଥାଅ ତୁମ୍ଭେ ନାୟିକା ରସିକା କଳ୍ପିତା

ଅବା ଭରି ରହିଥାଉ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରୀତିରେ ଆବିଳତା

କିନ୍ତୁ ତୁମ୍ଭେ ଦେଇଥାଅ ମନ ପ୍ରାଣେ ଅପାର ପୁଲକ

ଧୂଳି ଧୂସରିତ ଧରା ପୃଷ୍ଠରେ ଅମରାବତୀର ସୁଖ ।।