ପରିହାସ

କାହାକୁ ଜୀବନେ କେତେବେଳେ ହେଲେ

     କର ନାହିଁ ପରିହାସ 

ଏଇ ପରିହାସ ଖୁସି କରେ ଶେଷ

    ଆଣି ଦିଏ ସର୍ବନାଶ ।

କାହା ଦୁଃଖେ ଯଦି ଆହାଃ ନ କରୁଛ

    ବିପଦ ଆଣି ଦିଅନି

କାହାକୁ ସାହାରା ନ ଦେଉଛ ଯାଦି

    ଆଶ୍ରା ଛଡେଇ ନିଅନି ।

ଦୁଃଖୀ ଗରିବଟି ବାସ ହୀନ ହେଲେ

    ଥଟ୍ଟା କର ନାହିଁ ତାକୁ 

ପରିହାସ କେବେ କରନି ତାହାକୁ

    ଦେଖି ମଇଳା ଲୁଗାକୁ ।

ଗର୍ବ ଅହଂକାରେ ମତ୍ତ ଭୋଳ ହେଇ

    ଦେଖନି ହୀନ ଆଖିରେ

ଆଜିର ଗରିବ କାଲି ବି ତ ଧନୀ

    ହେଇ ପାରେ ସଂସାରରେ ।

ଗୁରୁଜନଙ୍କୁ ଯେ ଥଟ୍ଟା ପରିହାସ 

    କେବେ ବି ତ କର ନାହିଁ 

ସେଇ ପରିହାସ ମହଙ୍ଗା ପଡିବ

     ସାହା ହେବେ ନାହିଁ କେହି ।

ଭୋଗିବାକୁ ହେବ ତାର ପରିଣାମ 

      ଯନ୍ତ୍ରଣା ବଢିବ ବେଶୀ

ଜଳି ପୋଡି ଯିବ ସୁଖର ଜୀବନ

     ଲିଭି ଯିବ ସବୁ ଖୁସି ।

ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ନଗରୀରେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନେ

     ଯାଜ୍ଞସେନୀ ପରିହାସ 

ସହି ପାରିଲେନି ସେଇ ଅପମାନ

     ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କର ଶିଷ ।

କୂଟ ପଶାଖେଳେ ହରେଇ ଯୁଧିଷ୍ଠି 

    ବସ୍ତ୍ର ହରଣ କରିଲେ

ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସେଇ ପରିହାସ ପାଇଁ 

     ଯୁଦ୍ଧେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ।

ସପ୍ତ ଋଷି କୁମାରଙ୍କୁ ପରିହାସ

     କରିଲେ ଜୟ ବିଜୟ 

ଅଭିଶାପ ପାଇ ରାକ୍ଷାସ ହୋଇଲେ

     ପୁଣ୍ୟ ହେଲା ତାଙ୍କ କ୍ଷୟ ।

ଅଷ୍ଟବକ୍ର ଋଷି ଦେଖି ବାବାଜୀଏ

     ଉପହାସ ତାଙ୍କୁ କଲେ 

କ୍ରୋଧେ ଋଷି ଅଭିଶାପ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ

      ଦୃଷ୍ଟି ହୀନ ହେଇଗଲେ ।

ପରିହାସ କେବେ କାହାକୁ କରନି

     ଜୀବନ ସେ ଜାଳି ପାରେ

କିଏ କହେ ପାରେ ସେଇ ପରିସ୍ଥିତି

     ଆସିବନି ଜୀବନରେ ।

ଗୋଟିଏ ଶରୀରେ ଅନେକ ଯେ ରୋଗ 

     ରହିଅଛି ଶରୀରରେ 

ପରିହାସ କିଆଁ କରିବ କାହାକୁ

      ନିଜ ପାଖେ ଘଟି ପାରେ ।

କାହାକୁ ଯେ ଛୋଟ ଭାବ ନାହିଁ କେବେ

      କରନାହିଁ ପରିହାସ

ଛୋଟ ଚାରା ଦିନେ ବଡ ତରୁ ହୁଏ

     ଆଶ୍ରା କରଇ ମଣିଷ ।

ଯାହାକୁ ଯେମିତି ଗଢିଛି ବିଧାତା

     କର ନାହିଁ ପରିହାସ

ସେଇ ପରିହାସ ବଡ ଭୟଙ୍କର 

     ଜୀବନେ ଭରଇ ବିଷ ।

ହୀନିମାନ କେବେ କାହାକୁ ଦେଖନି

     କରନି ଯେ ପରିହାସ

କିଏ କହି ପାରେ ତାହାରି ପାଖରେ

     କାମ ନ ହୋଇବ ଶେଷ ।

ପରସ୍ପର ସହଯୋଗେ ଏ ଦୁନିଆ 

     ହସି ଉଠୁ ଥାଏ ସିନା

ପରିହାସ କରି ସମ୍ପର୍କ ଭାଙ୍ଗିଲେ

     ହେବ ନିଶ୍ଚେ ବାଟ ବଣା ।