ପ୍ରେମ

ପ୍ରେମ ମସଗୁଲ ଏକାନ୍ତରେ କେବେ ଖୋଜୁଥାଏ କେବେ ସଙ୍ଗ

ଅନ୍ଧାର କୋଳରେ ପ୍ରେମ ଖୋଜେ ପୁଣି ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ସାତରଙ୍ଗ ।

ପ୍ରେମ ଆଙ୍କେ ଛବି ମନ କାନଭାସେ ଜାଳି ଖୁସି ଦୀପଟିଏ

ନିଜେ ହଜି କେବେ ନିଜକୁ ଖୋଜିବା ପ୍ରେମର ସଉକ ଟିଏ ।

ପ୍ରେମ ନାଚିପାରେ ନାଟ ମଣ୍ଡପରେ ମିଠା ମିଠା ଗୀତ ଗାଇ

ପୂଣ୍ୟ ପାହାଚରେ ପ୍ରେମ ବିଞ୍ଚି ହୁଏ ଖୁସିର ମୂରୁଜ ହୋଇ ।

ପ୍ରେମର ବେହାଗେ ଭୁଲି ହୋଇଯାଏ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଯେତେ ଭୋକ

ପ୍ରେମର ଦୟଣା ଦେଇ ବି ପାରଇ ଅଭାବି ହାତରେ ସୁଖ ।

ପ୍ରେମ ମଧୁମତୀ ଫୁଲ ପାଖୁଡାରେ ଅଳିର ଅଳପ ଛୁଆଁ

ସମ୍ପର୍କର ମିଠା ଆଳାପରେ ପ୍ରେମ ହୃଦୟେ ଜାଳଇ ନିଆଁ ।

ପ୍ରେମ ମରତର ଅମରାବତୀଟେ ମାଆର ପଣତ ପାଶେ

ପରଦେଶୀ ଚିଠି ଫର୍ଦ୍ଦପରେ ପ୍ରେମ ମହମହ ହୋଇ ବାସେ ।

ଦାରୁଣ ନିଦାଘେ ପ୍ରେମ ଆଙ୍କିଦିଏ ମୌସୁମୀ ମେଘର ଆଶା

ଦରୋଟି ଓଠର ହସରେ ତ ପ୍ରେମ ମମତାର ପରିଭାଷା ।

ପ୍ରେମ ସମ୍ମୋହନ ଖୁସିର ଫଲଗୁ ପ୍ରାଣ ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟରେ ଭରା

ଶବ୍ଦାହତ ମନେ ପ୍ରେମ ଯେ ଖେଳାଏ ପ୍ରଶାନ୍ତିର ଦିବ୍ୟ ଧାରା ।

ପ୍ରେମ ସଞ୍ଜିବନୀ ବିଭୋରପଣରେ ସତେକି ନିଏ ଆଶ୍ଳେଷି

ଆତ୍ମୀୟଟେ ପରି ପ୍ରେମ ବାଣ୍ଟୁଥାଏ ଅନୁରାଗ ଦିବାନିଶି ।