ନୀଳାଦ୍ରି ବିଜେ

ମାନମୟୀ ମୋର ମାନିନୀଗୋ ତୁମେ

   ସିଂହଦ୍ୱାର ଟିକେ ଖୋଲ

 ଛାଡ ରାଗଋଷା ଛାଡ ଅଭିମାନ

    ସବୁକିଛି ମନୁ ଭୂଲ

ବଡ ଭାଇ ଥିଲେ ସାଥିରେ ମୋହର 

    ସେ ତ ତୁମ ଦେଢଶୁର

ଦେଢଶୁର ସାଥେ ଯାଇଥାଅାନ୍ତ କି

    ମାଉସୀ ମାଆର ଘର

ହେରା ପଞ୍ଚମୀରେ ଫେରା କରିଗଲ

   ଭାଙ୍ଗି ମୋର ନନ୍ଦିଘୋଷ 

ବୁଝିଲନି ମୋତେ ମୁହିଁ ଯେ ତୁମର

   କାହିଁ ଗଲା ସେ ବିଶ୍ବାସ

ଦାଣ୍ତରେ ପଡିଣ ହାଟରେ ଗଡିଲା

   ତୁମର ସେ ରାଗଋଷା

କୁହନ୍ତି ସମସ୍ତେ ମାଇପ ଡରୁଆ

  ହେବି କେତେ ଲୋକହସା

 ବାଟେ ବସି ମୁହିଁ ରହିବି ଯେ କେତେ

    କି କହିବେ ଲୋକେ କୁହ,

ମୋର ଅପମାନ କଣ କମଳା ଗୋ

    ତୁମ ଅପମାନ ନୁହଁ।

ସେଦିନୁ ରାଗିଛ   ରାଗିକି ବସିଛ

    ଯାଇନ ଏ ଯାଏଁ ଭୂଲି

ଯୁଆଡେ ଗଲେ ବି ମୁହିଁ ତ ତୁମର

    ତୁମକୁ ଭାବୁଛି ଖାଲି

ତୁମ ହାତ ରନ୍ଧା ସ୍ବାଦିଷ୍ଠ ତିଅଣ 

   ଝୁରୁଛି ଯେ ମୋର ମନ

ବାଡିଆ ଡାଲମା ମହୁର ବେଶର

   ପାଇଁକି ମନ ଉଚ୍ଛନ

ଘରର ଗୁମର ବାହାରେ ପକାନି

     କହିବି ବୁଝାଇ ଘରେ

 ବସି ବସି ଏଠି ରସଗୋଲା ବାସି

    ହୋଇଲେ ମଜାଟି ସରେ

 ଆଣିଛି ତଟକା ରସଗୋଲା ମାନ

    ଝରେ ସର ସର ରସ

 ହୃଦୟୁ କରୁଛି   ନିବେଦନ ମୁହିଁ

   ଛାଡ ତୁମେ ରାଗରୋଷ

  

ପାରିଲେନି ସହି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଠାକୁରାଣୀ

    ନିବେଦନ ପ୍ରିୟଙ୍କର

ଦ୍ବାରଖୋଲି ଦେଇ ଡାକିଲେ ଆକୁଳେ      

    ନୀଳାଦ୍ରି ବିଜେ କର