ମିଳୁନି କାଠ

ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କହୁଥିଲା ଖାଲି

ବିଚାର ଅବୁଝା ନର ।

କାଟୁ ଥିଲା ନିତି ବୃକ୍ଷକୁ ସବୁଠି

କୁରାଢି ରେ ବାର ବାର ।

କାଟି କୁଟି ସବୁ ସଫା କରି ଦେଲା

ଆପଣା ର ସ୍ବାର୍ଥ ପାଇଁ ।

ପରିବେଶ ପ୍ରତି ନଥିଲା ଦରଦ

କାନ୍ଦେ ଅମ୍ଳଜାନ ନେଇ ।

ପ୍ରକୃତିକୁ ନର କଲାନି ଆଦର

କଲା ତାକୁ ନାରଖାର ।

ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଆଜି ସେ ଗ୍ୟାସେ ଜଳୁଛି

କାଠ ଅଦ୍ୟ ବହୁ ଦୂର ।

ଅବୁଝା ମଣିଷ କରୁଛୁ ତୁ ଶେଷ

ନିଜ ହାତରେ ନିଜକୁ ।

ପ୍ରକୃତି ର ନଷ୍ଟେ ଜଗତର ନଷ୍ଟ

ବୁଝିଯା ଏବେ ତାହାକୁ।

ପ୍ରକୃତିର ରକ୍ଷା ଆମର ସୁରକ୍ଷା

ନଥିବ ବିପଦ ଭୟ ।

ନଥିବ ଯେ ବ୍ୟାଧି ଥିବ ଯେ ଔଷଧି

ମାନବର ହେବ ଜୟ ।