ମଧୁ ବର୍ଣ୍ଣବୋଧ କବିତା ମାଳା

କେତେ ଖୁସି ଲାଗେ ଢଳି ଢଳି ହଂସ

ଖେଳୁଅଛି ନଦୀ ନୀରେ

ଗୋପ କଳା କାହ୍ନୁ ସୁମଧୁର ବଂଶୀ

ବାଜୁ ଅଛି ନଦୀ ତୀରେ ।

ପବନ ସାଥିରେ ଝଲମଲ ପାଣି

ଢେଉ ଆସେ ଢେଉ ପରେ

ଭାସି ଭାସି ଯାଇ ମନେ ଖୁସି ହେଇ

ହଂସ ପହଁରୁଛି ନୀରେ ।

କି ସୁନ୍ଦର ଦେଖ ମୀନଟି ପହଁରେ

ବିଭୋର ସେ ବଂଶୀ ସୁରେ

ଜାଣି ପାରେ ନାହିଁ କେବେ ସିଏ ପୁଣି

ଆସିଯାଏ ନଦୀ ତୀରେ ।

କେତେ ଜୀବଜନ୍ତୁ କେତେ ପଶୁପକ୍ଷୀ 

କାହ୍ନା ଚାରି ପାରୁଶରେ

କେତେ ଖୁସିରେ ସେ ବିଭୋର ହୁଅନ୍ତି 

କାହ୍ନୁର ବଇଁଶୀ ସୁରେ ।

ଭେଦ ଭାବ ଭୁଲି ଏକତ୍ର ହୁଅନ୍ତି

ସ୍ନେହ ମମତାର ଡୋରେ

କେତେ ଯେ ଆତ୍ମୀୟ ଭାବ ରହିଅଛି

ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ।

ହେଲେ ଏ ମଣିଷ ଏତେ ହିଂସାତ୍ମକ

ଚାଲନ୍ତି ପର ଈର୍ଷାରେ

ମହତ୍ତ୍ୱ କଥାଟି ହସଂ ଶିଖାଇଛି

ଭୁଲୁଛି କେମିତି ବାରେ ।

କ୍ଷୀରର ଭିତରେ ନୀରଟି ରହିଲେ

ହଂସଟି ଅଲଗା କରେ

କ୍ଷୀର ପିଇ ଦିଏ ନୀର ରହିଥାଏ

ଦେଇଥିବା ପାତ୍ରଟିରେ ।

ମଧୁ ବର୍ଣ୍ଣବୋଧ ଗୁଢ ସାରସ୍ବତ 

ଏକଥା ଭୋଲନି ବାରେ

ପ୍ରତିଟି ବାକ୍ୟ ତା ଉନ୍ନତି ଆଣଇ

ଜୀବନ ଚଲା ରାସ୍ତାରେ ।