ମାଟିର ମଣିଷ

ଉଷର ମାଟିର ପ୍ରାଣ ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟର

ଛବି ଆଙ୍କିଦିଏ ଯିଏ

ରୂପକାର ସିଏ ସବୁଜ ଧରାର

ମାଟିର ମଣିଷ ସିଏ ।

ବୈଶାଖ ଝାଞ୍ଜିରେ ଘୋର ବରଷାରେ

ବିଶ୍ରାମ ନଥାଏ ତା'ର

ସବୁରି ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଇବା

ତା ଜୀବନ ଅଙ୍ଗୀକାର ।

ମାଟି ମାଆ ସୁତ ନୁହେଁ ବିଚଳିତ

ଦାରିଦ୍ର୍ୟର କଷାଘାତେ

ନଥାଇ ବିଭବ ନିର୍ବିକାର ସେ ଯେ

ଝୁଙ୍କି ନାହିଁ ପରାହତେ ।

ଶୁଣି ନିଅ ଥରେ ମାଟି ମଣିଷର 

ମନର ଅକୁହା କଥା 

ଅନୁରାଗେ ଥରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହଁ

ତା' ହୃଦ ତଳର ବ୍ୟଥା ।

ଅବହେଳିତ ସେ ନିଃସ୍ବ ମଣିଷ ଯେ

ବିଶ୍ଵ ମୁଖେ ଦିଏ ଦାନା

ସେ ପରା କୃଷକ ଦେଶର ରକ୍ଷକ 

କର ତାରେ ନିରାଜନା ।