ମାନସୀ

ତୁମପାଇଁ ସଖୀ ପ୍ରୀତିର ମହଲ

ଗଢି ଦେଇଛି ମୋ ହୃଦୟ ତଳେ

କେତେରଙ୍ଗେ ତାକୁ ସଜେଇ ରଖିଛି

ଏଯାଏ ବି ତୁମେ ଦେଖିନ ଥରେ I

ମାନସ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିନିଅ ଆଜି

ସେହି ମହଲରେ ତୁମର ଛବି

କିପରି ଦିଶୁଛି ପ୍ରୀତିର ଆକାଶ

ପୂରୁବ ଦିଗରେ ଉଇଁଲେ ରବି I

ଅସ୍ତଗାମୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋହିତ କିରଣ

ତୁମରି ଦେହକୁ ପଖାଳେ ନିତି

ବିଛୁରିତ ହୁଏ ସୁନେଲି ସପନ

ସଞ୍ଜ ହୋଇଗଲେ ଚହଲେ ଛାତି I

ଜହ୍ନର ଜୋଛନା ଆନମନା ହୋଇ

ନୀରବରେ ଯେବେ ଦିଅଇ ଛୁଇଁ

ମର୍ତ୍ତ୍ୟକୁ ଓହ୍ଲାଏ ନନ୍ଦନ କାନନ

ସାଗର ଠିକଣା ଖୋଜଇ ନଈ I