ମା'

ମାଁର୍ ଡ଼ାକ୍ କେଡେ ମଧୁର୍ ଲାଗ୍ ସି

ନାଇଁ ଯାନିପାରନ୍ ସଭେ

ତାର୍ ବାଗିର୍ ସରବ୍ ସହିନି

ନାଇଁ ଦେଖି ପାର କେଭେ ।।

ସଵୁ ଦୁଖ୍ କେ ନିଜେ ସହେସି 

ନାଇଁ କହେ କେଭେ କିଛି

ସବୁ ଅର୍ ଦଲି ନିଜର୍ କର୍ ସି

ନିଝର୍ ଲହ କେ ପୁଛି ।।

ଗେଲେହି ଝି ଟେ ଥିସି ଦିନେ

ମା' ଘରର୍ ସେ ଝି

ଶାଶ୍ ଘରର୍ ବହ ହେଇଛେ ଆଏଜ୍

ନାଇଁ କର୍ ବ ମାଁ କେ ଛି ।।

ମାଁର୍ ମମ୍ ତା' କେହି ନାଇଁ ଵୁଝନ୍

କେନ୍ ଥେଇ ସମ୍ ଲେଇ ପାର୍ ସି

କେନୁ ପାଏସି ଏତ୍ କି ତାକତ୍

ମାହାପୁରୁ ମିତାର୍ ଲାଗ୍ ସି ।।

ମା' କେ ଯିଏ ନାଇଁ ଚିହ୍ନିପାରେ

ନାଇଁ ହେଇପାରେ ମୁନ୍ ଷ

ତାର୍ ବାଗିର୍ ମୁରୁଖ୍ ମାନେ

 ଆନ୍ ତ ବନ୍ ମୁନୁଷ୍  ।।