କ୍ଷମାକର ବୁଦ୍ଧ

ହେ ତଥାଗତ!

ତୁମେ ତ ଅମ୍ଳାନ ପ୍ରାଜ୍ଞ ପୁରୁଷ ଆଲୋକର ଉତ୍ସ

ଅବତରଣ କରି ଧରାଧାମେ ବୁଦ୍ଧ ଅବତାରେ

ତୁମେ ତ ଦେଖାଇଥିଲ ଦୁନିଆଁକୁ ନିର୍ବାଣର ପଥ

ତୁମେ ତ ବୁଝାଇଥିଲ ଆର୍ଯ୍ୟ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗିକ ମାର୍ଗ l

ତୁମେ ତ ଶିଖାଇଥିଲ ସଭିଙ୍କୁ ସଂଘର ମହତ୍ତ୍ବ

ତୂମେ ତ କହିଥିଲ ସରଳ ସହଜ ଭାଷାରେ

କାମନାର ବିନାଶରେ ହିଁ ହେବ ଦୁଃଖର ବିନାଶ

ଦୁଃଖର ବିନାଶ ଅନ୍ତେ ହେବ ସର୍ବସିଦ୍ଧ ପ୍ରାପ୍ତ l

ତୁମେ ତ କହିଥିଲ ବଜ୍ରକଣ୍ଠେ ସାରା ଦୁନିଆକୁ

ସଂସାରରେ ମାନବୀୟ ଦୁଃଖର ନାନାଦି କାରଣ

ତାହାର ନିରାକରଣ ନିର୍ମୂଳନର ଗୁଢ଼ ଉପାୟ

ଆଜି କାହିଁ ମଣିଷ କିଂକର୍ତ୍ତବ୍ୟବିମୁଢ ନିରୁପାୟ ?

ଅଳିକ କ୍ଷଣିକ ନିମିଷକ କାମନା ବାସନା ଉତ୍ତେଜନା

ସୁଖଲିପ୍ସା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସମ୍ଭୋଗେ ମଣିଷ ସଦା ମଦମତ୍ତ

ଆଦିମ ପାଶବିକ ପ୍ରବୃତ୍ତିରୁ ନ ମିଳଇ ତିଳେ ନିଷ୍କୃତି

ଘୃଣିତ କାର୍ଯ୍ୟେ ବ୍ଯାପୃତିରୁ ଲଭୁଅଛି ଚରମ ଆତ୍ମତୃପ୍ତି l

ତଥାକଥିତ ଆତ୍ମଘୋଷିତ ସୁବିଧାବାଦୀ ପରାଙ୍ଗପୁଷ୍ଟ

ସାଧୁ ସନ୍ଥ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ବି ନୁହଁନ୍ତି ଏହି ଦୁଷ୍କୃତିରୁ ବିରତ

ମୋହ ମାୟାର ଭ୍ରମରେ କରନ୍ତି ଆଶ୍ରିତ ମତି ଭ୍ରମିତ

ବାରମ୍ବାର ଜନ୍ମ ଲଭି ସାଜିଛନ୍ତି ଅସରା ଦୁଃଖର ବଣିକ l

ପୁନର୍ବାର ପ୍ରଭୁ ଅବତର ହରିବାକୁ ପୃଥିବୀର ପାପଭାର

ଦୀନ ଅରକ୍ଷିତ ଜନେ ବାରେ ଦୟାକର ପ୍ରଭୁ ଦୟାକର

ପଥହୁଡ଼ା ବେସାହାରା ମଣିଷକୁ ଦେଖାଅ ପଥ ଆଲୋକର

କ୍ଷମାକର ପ୍ରଭୁ କ୍ଷମାକର ଦିଗଭ୍ରଷ୍ଟ ଆଶ୍ରିତଙ୍କୁ କ୍ଷମାକର ll