କ୍ରମଶଃ ଅଜଗର

ରାତ୍ରୀ କଳା ଆକାଶରେ ମିଞ୍ଜି ମିଞ୍ଜି ଜଳେ ତାରା

ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷେ ଘଡି ମାରି ଉଙ୍କିମାରେ ଜହ୍ନ, 

ପୃଥିବୀର ଅନ୍ଧକାର କରେ ନାହିଁ ଦୂରିଭୁତ 

ସହସ୍ରାକ୍ଷ ନିଶୀଥରେ ଦୀପ ପ୍ରଜ୍ବଳନ ।

ନିମିଷକେ ଭ୍ରମିପାରେ ସହସ୍ର ଯୋଜନ ମନ

ବକ୍ଷ ସ୍ଥଳେ ରହିଥାଏ ହୃଦୟ ନିଶ୍ଚଳ ,

ଭାଙ୍ଗିପଡ଼େ ସ୍ଥିତପ୍ରଜ୍ଞ ସୁରକ୍ଷ ମଣିଷ ହୃଦ

ଜୀବନରେ ପ୍ରେମପ୍ରୀତି ହୋଇଲେ ବିଫଳ ।

ଆଧୁନିକ ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷା ପଦପଦବୀର ନିଶା

ବହୁବିଧ ବିକାଶର ଲୋଭ ଅସରନ୍ତି ,

ମାନବୀୟ ମୂଲ୍ୟବୋଧ କୁଳଧର୍ମ କରେ ନାଶ

ଗ୍ରାସି ଚାଲେ ରାହୁକେତୁ ସଂସ୍କୃତି ପ୍ରକୃତି ।

ବୃଦ୍ଧିପାଏ ଦୁରାଚାର ହିଂସା ଅସତ୍ଯ ଅନ୍ଯାୟ

ହରାଇ ମଣିଷ ଜ୍ଞାନ ବୁଦ୍ଧି ଓ ବିବେକ ,

ହେଉଛି ବ୍ଯସ୍ତ ବିବ୍ରତ ଭୋଗେ ଅବସାଦ ଦୁଃଖ

ସୃଷ୍ଟି ନୁହେଁ ଧ୍ବଂସ କର୍ମେ ହୁଅଇ ନିଯୁକ୍ତ ।

ବଢେ ସହରୀକରଣ ଦ୍ରୁତ ଜନ ବିସ୍ଫୋରଣ 

ଦ୍ରବ୍ଯ ଉତ୍ପାଦନେ ବଢେ ବିଶ୍ବ ତାପମାନ, 

ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦ ଜୀବନ ଯାତ୍ରା ହେଉ ପଛେ ଦିବାସ୍ୱପ୍ନ 

ଯନ୍ତ୍ରବତ ଅଜଗର କରିଚାଲେ ଜନ୍ମ ।

ତନ୍ଦ୍ରା ତେଜ ଆଖି ଖୋଲ ହେ ମଣିଷ ଚକ୍ଷୁଷ୍ମାନ 

ଅପଶିକ୍ଷା ପ୍ରସାରଣ ଦୂରେ ଫିଙ୍ଗ ନିନ୍ଦ

ସୂର୍ଯ୍ଯ ଉଦୟରେ ହେଉ ଦିବସ କର୍ମ ଆରମ୍ଭ 

ଭେଳା ବୁଡିଯିବା ଆଗୁ ବାନ୍ଧ ଦୃଢ ବନ୍ଧ  ।