କେନ୍ଦରା

ମୁଁ ଅଟେ କେନ୍ଦରା, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ପରା

ସର୍ବତ୍ର ଆନନ୍ଦ ବାଣ୍ଟେ,

ମୋର ଶବଦରେ ପାଦ ଯେ ଅଟକେ

ବାଜି ଉଠେ ବାଟେ ଘାଟେ ।

ବତା ଚମଡ଼ାରେ ମନୁଷ୍ୟ ହାତରେ

ଏଇ ଶରୀର ମୋ ଗଢ଼ା,

ତମ୍ବା ତାର କିଛି ଏପାଖ ସେପାଖ

ହୋଇଥାଏ ପରା ଭିଡ଼ା ।

ବାଜି ଉଠେ ଯେବେ ମନୁଷ୍ୟ ହାତରେ

ମିଠା ଶବଦ ମୁଁ କରେ,

ମୋତେ ଯେ ଗଢିଲା ତା ତୁଣ୍ଡରୁ କାଇଁ

ମିଠା କଥା ଯାଏ ଦୂରେ । 

ଯୋଗୀ ପୁଅଟିଏ ମୋତେ ଭଲପାଏ

କାନ୍ଧ ପରେ ଝୁଲୁଥାଏ

ଏଘର ସେ ଘର ଗ୍ରାମ ଗ୍ରାମ ପୁଣି 

ତା ସାଥିରେ ବୁଲୁଥାଏ ।

ଘରକୁ ଫେରିଲେ ଅତି ଯତନରେ

ମୋତେ ସିଏ ରଖିଦିଏ,

ସକାଳୁ ସକାଳୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଲଗାଇ

କେତେ ସନମାନ ଦିଏ ।

ମୋ ପାଇଁ ପରା ମୁଠାଏ ଚାଉଳ

ମିଳେ ବୋଲି କହୁଥାଏ,

ତାର ଗୀତ ସାଥେ ମୋ ଶବଦ ମିଶି

ଆହୁରି ମଧୁର ହୁଏ ।

ପିଲା ଏ ନାଚନ୍ତି ବୃଦ୍ଧ ଶୁଣୁଥାନ୍ତି

ମନଲୋଭା ଗୀତଟିଏ,

ସଭିଏଁ କହନ୍ତି ଯୋଗୀ ପୁଅ ହାତେ

କେନ୍ଦରା ଟି ଶୋଭାପାଏ ।

ଆଉଥରେ ବଜା କେନ୍ଦରା ଟିକିଏ

ଅଟକି ଗଲୁ ତୁ କାହିଁ,

କହୁଥାନ୍ତି ମାଏ ହସ ହସ ମୁହେଁ 

ଯୋଗୀ ପୁଅଆଡ଼େ ଚାହିଁ ।

ହଜି ଗଲି ଆଜି ସମୟ ସୁଅରେ

ଲୋଡନ୍ତ୍ତିନି କେହି ମୋତେ, 

ଘର କୋଣେ ରହି ଲୁହ ଢ଼ାଳେ ମୁହିଁ

ମୋ ପ୍ରତି ବିତୃଷ୍ଣା କେତେ ।

କାହିଁ ଗଲା ଆଜି ଯୋଗୀ ପୁଅ ହାଏ

କାହିଁ ଗଲେ ମୋର ଶ୍ରୋତା,

ଆଧୁନିକ ଯନ୍ତ୍ର ମୋ ସ୍ଥାନ ନେଲାଣି

ଭୁଲି ଲେଣି ମୋର କଥା ।

ଶାନ୍ତ ପରିବେଶ ଅଶାନ୍ତ ହେଲାଣି

ଅସ୍ଥିର ହେଲେଣି ସର୍ବେ,

ସ୍ନେହ ପ୍ରେମ ନାହିଁ ଦଦୟେ କାହାର

ମଥା ଟେକୁଥାନ୍ତି ଗର୍ବେ ।