କେଇପଦ କବିତା

ଶବ୍ଦର ବିନ୍ୟାଶ କରୁ କରୁ 

କବିତାର ଝଙ୍କାର ନିନାଦିତ ହୁଏ,

ସପ୍ତ ଶିଳାର ଗର୍ଭରୁ ତ

କେବେ ଝରଣାର କୁଳୁ କୁଳୁ ନାଦରୁ

ପୁଣି କେବେ କେବେ ଆକାଶର

 ଧୁସର ଛବିରୁ ଲୋତକ ଝରେ ।

ପିମ୍ପୁଡିର ଦିଶା ହୀନ ଯାତ୍ରାରେ 

କ୍ଲାନ୍ତିର ସ୍ୱାର୍ଥକତାରେ

ପ୍ରିୟାର ପ୍ରତିଛବିରେ ପ୍ରୀତିର ମାଦକତାରେ,

ଉଇର ଗୋଟେ ଗୋଟେ ପାଦ ଚିହ୍ନରେ 

ଆକାଶ ଛୁଇଁବାର ପ୍ରୟାସରେ।

ସମୁଦ୍ରର ଅମାତ ଗର୍ବରେ,

ତରଙ୍ଗର ଅଭିମାନୀ ସ୍ପର୍ଶରେ,

କେବେ କେବେ ହାଲ୍କା ଲାଗେ ମୋ ମନ;

ଭାବର ଶାଢ଼ୀକୁ ପରିଧାନ କରି

ରସର କଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ

ମୁକ୍ତ ଛନ୍ଦରେ କେବେ ସୂକ୍ତ ହସ ଥାଏ ,

ପୁଣି କେବେ ଛନ୍ଦର ଚାନ୍ଦରେ ନାଚୁଥାଏ ।

ପ୍ରତି ଧାଡିରେ ମୋର ପୁନର୍ଜନ୍ମ,

ପ୍ରତି ଶବ୍ଦରେ ପୁନଃମୃତ୍ୟୁ,

ମୟୂର ପୁଞ୍ଛରେ ମନୋରମ ନୃତ୍ୟରେ କେବେ ତା ପାଦର ପଛ ପଟ ଯନ୍ତ୍ରଣା 

ନିରସ୍ତ୍ର ଯୋଦ୍ଧାର କ୍ଷତାକ୍ତ ଶରୀରରେ 

ମାତୃଭୂମି ପାଇଁ ଶେଷ ହସଟିଏ ।

ମୁଁ କବିତା, ମୋ ନୀଡ଼ ଅସରନ୍ତି

ମୁଁ ସୁପ୍ତ ମନରେ ସଦା ଜାଗ୍ରତ,

ଅପହଞ୍ଚ ଦୁର୍ଗର ଶେଷ ଦ୍ୱାର ମୋ ଠିକଣା ,

ମୁଁ ଲେଲିହାନ, ମୁଁ ମୁକ୍ତ

ମୁଁ ଲେଲିହାନ, ମୁଁ ମୁକ୍ତ।