କାନ୍ଧରେ କାନ୍ଧେଇ କାଉଡ଼ି ଭାରଭକ୍ତ ଧାଇଁ ଯାଏ ଶିବମନ୍ଦିର

ପାବନ ଶ୍ରାବଣ ଛୁଇଁଲେ ଧରା

ଶିବଭକତଙ୍କ ମନଟି ତୋରା ।

କାନ୍ଧରେ କାନ୍ଧେଇ କାଉଡ଼ି ଭାର

ଧାଇଁ ଯାଇଥାନ୍ତି ଶିବ ମନ୍ଦିର ।

ବାଞ୍ଛିତ ଫଳର ଆଶାକୁ ରଖି

ଖାଲି ପାଦେ ଚାଲି ଥାନ୍ତି ବି ସୁଖୀ ।

ଦେହେ ସୁଶୋଭିତ ଗେରୁ ବସନ

ତୁଣ୍ଡେ ଭୋଳାନାଥ ନାମ କୀର୍ତ୍ତନ ।

ଭାବ-ଭକ୍ତି-ରସ ହୃଦୟେ ବୋଳି ।

ଧାଡ଼ି ଧାଡ଼ି ଭକ୍ତ ନପଡ଼ ଚାଲି ।

ଦେବଦେବ ହର ଚରଣେ ଧ୍ୟାନ

ଥିବାରୁ ନ ବାଧେ ପଥ କଷଣ ।

ଆହା ! କି ସୁନ୍ଦର ସେ ଭାବାବେଶ

ଦେଖଣାହାରୀଏ ହୋନ୍ତି ହରଷ ।

ନଦୀ ଜଳେ ବୁଡ଼ି କଳସୀ ପୂର୍ଣ୍ଣ

ଶୁଖେ ଦେହେ ଅପାଲଟା ବସନ ।

ମନ୍ଦିରୁ ମନ୍ଦିର ସୋମବାରରେ 

ଜଳ ଅଭିଷେକ ଶିବଲିଙ୍ଗରେ ।

ଦୂରଦୂରାନ୍ତର ଯାତ୍ରା କାଳରେ

ଯନ୍ତ୍ରଯାନକୁ ସେ ଆଶରା କରେ ।

ରହଣି କରକି ଠାଆକୁ ଠାଆ

ସାତ୍ତ୍ୱିକ ରନ୍ଧନ ହୁଅଇ ଖିଆ ।

ଶୁଭାଶିଷ ଢାଳିଥାନ୍ତି ମହେଶ

ଭକତ ଚିତ୍ତରେ ଭରେ ଆଶ୍ବାସ ।

ଭକ୍ତ ଭକ୍ତିଗାଥା ତୋଳେ ଶ୍ରାବଣ

ଖୁସିକୁ କୋଳେଇ ରହନ୍ତି ଜନ ।।