କାବ୍ୟ ନାୟିକା

ପ୍ରେୟସୀ ଗୋ ତୁମେ ବଂଶୀର ସୁର ଚଂଦ୍ରଲୋକର ମାୟା

ବର୍ଷା ସଜଳା ବନବୀଥ୍କାର ସୁଗ୍‌ଧ ସବୁଜ ଛାୟା

ନିବିଡ ନିବିଡ ନୟନ ଯୁଗଳ ସତେ କି ପଦ୍ମକଳି

ସେମିତି ଦୁଇଟି ତୀବ୍ର ତାରକା ସେହିଭଳି ସେଇ ଭଳି ।

ବର୍ତ୍ତୁଳ ତୁମ ବକ୍ଷ ବଂଧନୀ ଐଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରା

ପାଟଳ ଓଠରେ ହସର ପାଖୁଡା ମଧୁଭରା ମଧୁଝରା

ଲଜ୍ଜା ଆନିତ ମୁହଁର ମୁଦ୍ରା ଶୃଗାର ଭରା ଠାଣି

ବୀଣା ନିକ୍କଣ ସିଂଦେ ଗୋ ତୁମ କଂଠର ସୁରବାଣୀ ।

ବିଧାତାର ତୁମେ ଶିଳ୍ପ ଚାତୁରୀ ନିଖୁଣ ଶିଳ୍ପକଳା

ମୋହିନୀ ଅଂଗେ ହୋଇଛି ସତେ କି ତରଳ ଜ୍ୟୋସ୍ନା ଢଳା

ପରଶେ ତୁମେ ପୁଷ୍ପବିଳାସ ନିଃଶ୍ୱାସେ ତୁମ ମଧୁ

ସତେ ଅବା ତୁମେ ଅପାପବିଦ୍ଧା ଅଧୀର ବାଳିକାବଧୂ ।।