ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ

ଗରଭ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପ୍ରସବ ବେଦନା

ସହି ପରା ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ

ଧରିତ୍ରୀ ପରିକା ସର୍ବସ୍ବ ଉଜାଡେ

ସନ୍ତାନଠି ଦିବାରାତ୍ରୀ ।

ଆଲୋକ ଦେଖାଇ ବକ୍ଷାମୃତ ପେଇ

ମାତୃଗୁଣେ ବଳୀୟାନ

ସ୍ନେହ ମମତାର ନିର୍ଝରିଣୀଟିଏ

ଅଳି ଅଝଟ ବହନ ।

ନିଜ ସୁଖ ଭୁଲି ସନ୍ତାନକୁ ପାଳି

କରଇ ଛୋଟରୁ ବଡ଼ 

ଅତି ଶରଧାରେ ନିଜ ସାଧ୍ୟମତେ

ଯୋଗାଏ ଯେବେ ଯା' ଲୋଡ଼ ।

ଭୋକ ଉପାସକୁ ନଥାଏ ଖାତର

ପିଲା କଥା ବୁଝେ ଆଗ 

ନିଜେ ସହି ଦୁ଼ଖ ସନ୍ତାନର ସୁଖ 

କାମନାରେ ମନଯୋଗ ।

ରୋଗ ସମୟରେ ପାଖେ ଜଗି ବସି

ଲାଗିଥାଏ ସେବିବାରେ

ରାତି ଆଉ ଦିନ ସବୁ ଏକା କରି

ଈଶ୍ବରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ ।

ଛୋଟ ଅବା ବଡ଼ ଲୋଡ଼ଇ ଆଶ୍ରୟ

ତା'ର ଅଭୟ ପଣତେ

ହାତର ପରଶ ବୁଣଇ ହରଷ

ଦୁଃଖ ଉଭାନ କି ସତେ !

ସେବା ଯତନରେ ଧାଈଟିଏ ସିଏ

ପାବନୀ ଗଙ୍ଗା ହୃଦୟ

ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଡ଼ରେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା

ବୁହାଇ ମମତା ସୁଅ ।

ସ୍ବର୍ଗସୁଖ ବଳି କୋଳର ପରଶ

ପରିତୃପ୍ତି ସ୍ବର ତୋଳେ

ତା’ ସମାନ କେହି ଅଛି ଆଉ କାହିଁ

ଆମ ଏହି ଭୂମଣ୍ଡଳେ ।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ସନ୍ତାନ ତା’ ପାଖରେ ଋଣୀ

ସୁଝିବାକୁ ନାହିଁ ବଳ

ତାହାର ରକ୍ତରେ ଯେଉଁ ଦେହ ଗଢ଼ା

ପରିଣତରେ ହିଁ ଥଳ ।

ଏତିକି ମାତର ଧରିଲେ ମନରେ

ଆଶୀର୍ବାଦ ଝର ଝରି

ପରିବାର ସହ ରହିବେ ସନ୍ତାନେ 

ହସଖୁସି ଘର କରି ।