ଝରିପଡୁଥିବା କାକର

ବେହିସାଵ ହସ କୁ ଖୋଜିବା ନିଶାରେ

କିଏ ଦିନେ ଶୂନ୍ୟତା ରେ ବୁଲୁ ବୁଲୁ

ମୋ ଠିକଣା ଟା

ସେ ଅଜଣା ମଣିଷ ଙ୍କୁ

କିଏ ଯେମିତି ଦେଇ ଦେଇଥିଲା ।

ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲେ ସେ

ଅର୍ଣ୍ଣବ ର ଢେଉ ଟା

କୂଳରେ ପିଟି ହେବା ପରେ

ଯେବେ ଫେରିଯାଏ ଗଭୀର କୁ

ସେ ଗଭୀରତା ଟା ଖୁବ୍ ଗାଢ଼ ଥାଏ

ଠିକ୍ କଳା ବାଦଲ ପରି ।

କ୍ଷଣଭଙ୍ଗୁର ସ୍ୱପ୍ନ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ

ନିଜକୁ ଦୂର କରିବା ଆଶାରେ

ସେଦିନ ତାଙ୍କ ହସରେ ତାଳ ଦେଇ

ମୁଁ ଖୁବ୍ ହସିଥିଲି ବିନା କାରଣରେ ।

ପରିବର୍ତ୍ତିତ ସମୟ ଖୁସି ର ଭାବ ଧାରା କୁ

ବାନ୍ଧି ପାରୁନଥିଲା ଅଜଣା ପୁଲକ ରେ ,

ଜୀବନ ପଛକୁ ଫେରି ଫେରି

କେତେବେଳେ ଶୈଶଵ କୁ ଚାଲି ଯାଇଥିଲା ,

କ୍ଷଣ ଟିଏ ବଞ୍ଚିଥିଲି ସେଦିନ

ବେପର୍ବା ବନ୍ଧନ ରେ।

ସେ ଅଜଣା ଙ୍କ ପାଦ ଆଗକୁ ବଢୁ ବଢୁ

ପଛକୁ ଫେରି ତୃପ୍ତିରେ ଚାହିଁଥିଲେ ଥରେ ,

ସେ ଆଖିର ଭାଷାରେ ଅନେକ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା

ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଶ୍ନ ର ଉତ୍ତର ରେ

କେବଳ ମୋର ହସ ଟିଏ ଥିଲା।

ଗୁଣିଆ ଚିହ୍ନେ ଗୁଣକୁ ର ଢଗ ପରି

ବୋଧେ ମୋ ପରିଚୟ ଠିକଣା

ନିମିତ୍ତ ଶବ୍ଦରେ ଥିଲା,

ମୁଁ ହିଁ ମୋର ନିଜର ପୃଥିବୀ

ଧର୍ଯ୍ୟ ର ଆଶାବାଡ଼ି ରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛି

ବିନ୍ଧାସ୍ ହୋଇ ହସିବା ନିଶାରେ ।

ମନରେ ଢାଙ୍କି ରହିଥିବା ବାଦଲ କୁ ଅଢେ଼ଇ

ଝରି ପଡୁଥିବା କାକର ବିନ୍ଦୁ ରେ

ଭିଜିବାର ନିଶା ଥିଲା ବୋଧେ

ସେ ଅଜଣା ଙ୍କର

ସେଥିପାଇଁ ବେପର୍ବା

ଆକାର ର ସନ୍ଧାନ ରେ ଥିଲେ ।

ଠିକ୍ ମୋ ଭଳି ଲୁଣିଆ

ନିର୍ଭେଜାଲ ମନ ଟେ

ଦୁର୍ବଳତା ରୁ ବାହାରି

ଖଣ୍ଡିଉଡା ଦେଉଥିବା କୋହ ଭିତରୁ

ନିଜ ମୁକ୍ତି ର ଉତ୍ସବ ମନାଉଥିଲା ବେଳେ

ମୁକ୍ତ ପବନ ରୁ

ମୋ ଠିକଣା ଟା ବି

ଆପଣା ଛାଏଁ ଭାସି ଆସିଲା ।

ଜୀବନ ଚିତ୍କାର କରି କହୁଥିଲା

ନିଜକୁ ଥରେ ଆକାଶ କୁ

ସମର୍ପଣ କଲା ପରେ

ହଜେଇଲା ପରି ସେମିତି କିଛି ନଥାଏ।