ଜାଣି ପାରିନାହିଁ

ଯେଉଁଦିନ ପାଇଲି ପରଶ,

ସେ ଦିନଠୁଁ

ମନ ଆଉ ତନ

ସରସ ସରସ ।

ମନେ ଥିବ ତୁମେ ସଦା

ହୃଦୟକୁ ଅନାବିଳ କରି

ଦିବାଦଣ୍ଡ ମାସ ଆଉ ବର୍ଷ ।

ଯଦିଓ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଏବେ,

ଜୀବନର ସାୟାହ୍ନରେ ମଧ୍ୟ

ପ୍ରୀତିର ମହକରେ

ମହକି ମହକି ।

ନାଭିଠାରୁ ନାସାରନ୍ଧ୍ର ତକ

ଓଠରେ ମୁଁ ଆଙ୍କୁଥିବିଛବି,

ପ୍ରୀତି ଫଲଗୁ ବିଞ୍ଚି ଚାଲିଥିବି

ଆଉ କିଛି ନ ଥିବ ଯେ ବାକି ।

ତୁମ କଥା କହି ହେଉନାହିଁ ।

ନାରୀ ମାୟା ନାରାୟଣେ ମଧ୍ୟ

ଅଗୋଚର ବୋଲି

ତୁମେ ସତେ ମୋ ପରଶରେ

ସ୍ୱୀକୃତ ବା ଅସ୍ୱୀକୃତ

ସମ୍ମତ ବା ଅସମ୍ମତ

ଜାଣିବାର ପ୍ରୟାସରେ ମଧ୍ୟ

ଜାଣି ପାରିନାହିଁ ।