ଗୋପ ଆକାଶ ର ଜହ୍ନ

ଗୋପପୁର ରେ ଅକ୍ରୁର ସାଜି କସଂର ଡଗର

ରଥ ବାହି ଉପଗତ ହୋଇଲା ଆସି

ତାକୁ ଦେଖି ଗୋପନଗ୍ରେ ଗୋପାଙ୍ଗନା ସଙ୍ଗେ ସର୍ବେ

ଦୁଃଖ ରେ ଅଧୀର ହୋଇ ନଗର ବାସୀ

ବୋଲୁନ୍ତି ତୁ ଫେରିଯାଅ ଆରେ ଅକୃର

ଗୋପରୁ ନନେଇ ରାମ  କୃଷ୍ଣ ଆମର

ଦେଖିଯିବେ ଧନୁଯାତ୍ରା ମାମୁଁ କଂସାସୁର ଆଜ୍ଞା

ତା ଆଦେଶେ ରଥ ନେଇ ଆସିଛି ମୁହିଁ

ସେ ଅଟଇ ମହା ଦୁଷ୍ଟ କରିପାରେ ସେ ଅନିଷ୍ଟ

ରାମ, କୃଷ୍ଣ ଙ୍କୁ ନନେଇ ଫେରିବି ନାହିଁ

କରନାହିଁ ତ କଟାଳ ନକରି ଗୋଳ

ନନ୍ଦ ମନ୍ଦିର କୁ ପଥ ଛାଡରେ ମୋର 

ଗୋପପୁର ନର,ନାରୀ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି ମୁଣ୍ଡ କୋଡ଼ି

ବୋଲନ୍ତି ଆରେ ଡଗର କେଡ଼େ ନିଷ୍ଠୁର

ଜୀବ ଥାଉ ଥାଉ ପ୍ରାଣ କାଢି ନେବୁରେ ଅଧମ

ଏଡେ ହୀନ କର୍ମ କିମ୍ପା କରୁ ଅକ୍ରୁର

ଗୋପ ଗଗନ ରେ କୃଷ୍ଣ ଯେ ଶଶଧର

ତା ବିହୁନେ ଗୋପନଗ୍ର ହେବ ଅନ୍ଧାର 

ଏ ତ ବିଧି ର ବିଧାନ କଂସ ର ମୃତ୍ୟୁ ଆସନ୍ନ

ଆମନ୍ତ୍ରିଛି ରାମ, କୃଷ୍ଣ କରି ମନ୍ତ୍ରଣା

ନାଟକର ଶେଷ ଦୃଶ୍ୟ ଅଭିନିତ ହେବ ଅବଶ୍ୟ

ଲାଘବ ହୋଇବ ପାପ ଯେତେ ଜନ୍ତ୍ରଣା

କହଇ କବି ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ହେ ଚକ୍ରଧର

ଭବ ବନ୍ଧନରୁ ପ୍ରଭୁ କର ଉଦ୍ଧାର