ଘରର ହୃଦୟ

ଅସରନ୍ତି ଆଶା ଅଭୂଲା

ସ୍ମୃତିର ସ୍ତମ୍ଭ ମନର ନିବୃତ୍ତ

କୋଣ ରେ ସେହ୍ନ ମମତାର

ଫରୁଆରେ ସାଇତି ରଖିଛି

ମନର ଆବେଗ

 ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ପୁଷ୍ପ ର ଗୋଲାପି।

‌ଚଦର ରେ ଢାଙି ରଖଛି

‌ଘରର ଛାତ

ଆସୁପଛେ ଯେତେ ପ୍ରମାଦ

ହାର ମାନେନା

ଚାଲିବାରେ ସମର୍ଥ

 ଆଗକୁ ବଢି ଯାଏ ପାଦ

କଟୁମ୍ବ ଜଞ୍ଜାଳ ଆବୋରି ନିଏ ।

ରଖେ ସଂସାରର ସବୁ ଝଡରୁ

ଦୂର ଅଙ୍କା ବଙ୍କା ରାସ୍ତାରେ

ଚାଲି ବାକୁ ବଢାଏ

ମନରେ ସତ୍ ସାହସ

ଜଗି ରଖେ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପି

 ନରକଙାଳ ଗଣ

ଅନେକ କଳ୍ପିତ ସ୍ଵପ୍ନର

ସେହି ହିଁ ଏକ ମାତ୍ର ସନ୍ତକ ।

ବିତାଇଛି ଅଗଣିତ

 ଦୁଃଖ ଭରା ପଲକ

ସେ ହିଁ ଏକ ମୂକ ସାକ୍ଷୀ

ଚିହ୍ନି ପାରେ

 ସବୁରି ହୃଦୟ

ପ୍ରବେଶ ହୋଇଲେ

ଉଭେଇ ଯାଏ

 ସବୁ କ୍ଳେଶ।