ଘାସ

ପଥର ତଳେ ଘାସ

ସେଇଠି ତାର ବାସ।

ସାଧନା କରେ  ରହି

ସମୟ ଦେବ କହି ।

ସାହିତ୍ୟ ମୟ ମନ

ଜୀବନ ପରି ଧନ ।

ଚଂଚକ ଆସେ ପଶି

ନିଜର କରେ ବସି ।

ପଛରେ କାଟେ ଚେର

ବିଛାଇ ଦିଏ ଘେର

ଖାଳେଇ ପୁରେ ମାଛ

ସଭିଙ୍କୁ କରି ପଛ ।

ଅଯଥା ତାର  ରଡି

ବରଷି କରେ ବଢ଼ି ।

ଲମ୍ବାଇ ଦିଏ ଜାଲ

ଗଳାରେ ଫୁଲ ମାଳ ।

ଚରିତ୍ର ଯାଉ ଚୁଲି

ଖୁଣ୍ଟିଆ ବୁଲି ବୁଲି ।

ଝୁଟଇ ଯେବେ ଚାଲି

ପକେଇ ଚାଲେ ତାଳି ।

ପ୍ରଚାର ପାଇଁ କବି

ତାର ଅସଲ ଛବି ।