ଦିଗନ୍ତର ଯାତ୍ରା ପଥେ

ମଣିଷର ଆଶା ତିବ୍ରେ ଗତିକରେ

    ଦିଗନ୍ତର ଯାତ୍ରାପଥେ,

ଦେଖେ ସିଏ ସ୍ବପ୍ନ ହେବାପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ

    କରି କର୍ମ ଶକ୍ତିମତେ |

ଆକାଶ ପରି ତା ବିଶାଳ ହୃଦୟ

    ଦିଗନ୍ତେ ପ୍ରସାରିଥାଏ,

ଦୁନିଆର ସବୁ ସୁଖ ଭୋଗିବାର

    ସପନ ସଞ୍ଚରି ଯାଏ |

କବି ସୃଷ୍ଟି କରେ ନୂଆ ଭାବନାରେ

    କେତେ ଯେ କାବ୍ୟ ସମ୍ଭାର,

କଳ୍ପନା ତାହାର ସତ୍ୟ ଚିରନ୍ତନ

     ଝରଣା ଯେ ଅମୃତର |

ବିଧଗ୍ଧ ପରାଣେ ଦେଖୁଥାଏ ସଦା

     ମୁଗ୍ଧ ତା ଅନ୍ତର ଖୋଲି,

ସିଏ ଚିରଞ୍ଜୀବି ସୃଜନୀରେ ତାର

     ଦିଗନ୍ତରେ ଖେଳି ଖେଳି |

ଆଖିରୁ ତାହାର ଲୋତକ ନିଗିଡି

     ସମୁଦ୍ରରେ ମିଶିଯାଏ,

ସମୁଦ୍ରର ଶେଷ ଦିଗବଳୟକୁ

     ଅକୁଣ୍ଠିତେ ଛୁଉଁଥାଏ |

ତା ଓଠରୁ ଝରା ହସ ଶବଦରେ

     ଗୁଞ୍ଜରିତ ହୁଏ ନଭ,

ସମୀରଣେ ଯାଇ ଛୁଏଁ ସେ ଦିଗନ୍ତ

     କବିତା ସୃଷ୍ଟେ ବିପ୍ଳବ |

ଦିଗବିଜୟୀ ସେ ସମ୍ରାଟ ବିଶ୍ୱର

     ସ୍ୱାଧୀନ ସେ ଜଗତରେ,

କଲମ ତାହାର କେବେ ପରାଜିତ

     ହୁଏନାହିଁ ଜୀବନରେ |

ଆସେ ବେଳେ ବେଳେ ଝଡ଼ ତା ଜୀବନେ

     ହୁଏ ବି ଅତ୍ୟାଚାରିତ,

ତଥାପି ଦୁର୍ବାରେ ଗତି କରି କରେ 

     ଅମୀୟ ଧାରା ପ୍ଲାବିତ |

ମାନବିକତାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ସେ

     ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖେ ଶାନ୍ତ ବିଶ୍ୱ,

ପୂଣ୍ୟ ସଂସ୍କୃତିର ଜୟ ଗାନ କରେ

     ଭ୍ରଷ୍ଟତାକୁ କରେ ଶେଷ |

ପର୍ବତ କାନ୍ତାର ଲଙ୍ଘି ସେ ଚାଲିଛି

     ଦିଗନ୍ତର ଯାତ୍ରା ପଥେ,

ଧୋଇ ଚାଲୁଥୁବ ଅବାଂଛିତ ଯାହା

     ଢାଳୁଥିବ ସୁଧା ପ୍ରୀତେ |