ବିରହ

ବିରହର ନିଆଁ 

ଜାଳି ସ୍ୱୟଂ ସିଦ୍ଧ 

ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦ୍ୱୀ ପାଲଟୁଛ ।

ପ୍ରେମେ ପୂର୍ଣ୍ଣଛେଦ 

ଲୋଡା ନାହିଁ ମୋର 

ତୁମେ କିମ୍ପା ନ ବୁଝୁଛ ।।

ମନର କଥାକୁ 

ଆଖିର ଭାଷାକୁ

ପ୍ରାଞ୍ଜଳ ଭାବେ ପଢୁଛ ।

ହୃଦ କୁଞ୍ଜବନେ 

ନିଦା ବିଷ୍ଣୁ ସମ 

ଆସ୍ଥାନରେ ବସିଅଛ ।।

ପରିସ୍ଥିତି ପାଇଁ 

ଦୁର୍ଦ୍ଦିନ ପଡିଛି 

ଆଖିରୁ ଲୋତକ ଝରେ ।

ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ନେବାରେ

ଧୁରନ୍ଧର ତୁମେ 

ସେଥିପାଇଁ ମୁହିଁ ଡରେ ।।

ପାରୁନି ବଖାଣି 

ମୋ ହୃଦ କାହାଣୀ 

ମନ କଥା ମନେ ମରେ ।

ଉଧାରରେ ମତେ 

ଦେଇଛ ଅଜାଡି 

ତୁମ ଶିକ୍ଷା ମନ ଭରେ ।।

ବୁଝେନା ତୁମଙ୍କୁ

ଅବୁଝା ମନକୁ 

ଅବୁଝାରେ ରହିଯାଏ ।

ମନେ ଅଭିମାନ 

ନାହିଁ ଅଭିଯୋଗ 

ମୁଖେ ଫିକା ହସ ଥାଏ ।।

ଅଣ୍ଟି ଛୁରୀ ଜଦି 

ତଣ୍ଟି କି କାଟିବ 

ଅସରନ୍ତି ହୁଏ ଦୁଃଖ ।

ସମ୍ପର୍କର ଡୋର 

ହୁଗୁଳା ପଡଇ 

ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଡେଇଁ ଭାଙ୍ଗେ ସୁଖ ।।

ସମ୍ପର୍କ ଆମର

ଗଙ୍ଗା ଜଳ ସମ

ପବିତ୍ରର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଢାଳେ ।

ସଂସାର ଭିତରେ 

ନିଜସ୍ୱ ହଜାଇ 

ଭାବନାରେ ମନ ଢଳେ ।।

ନିର୍ମଳ ମନରେ

ଭାବ ପ୍ରବଣତା 

ବିଶ୍ୱାସ ଅଗାଢ ଥିଲେ ।

ପ୍ରତାରଣା ତାର

ଭାଗ୍ୟରେ ଲେଖା ଯେ

ପକାଏ ବିପଦେ ଭଲେ ।।