ଭାବରେ ଭଗବାନ

ପରିଚୟ ମତେ

   ଦେବାକୁ ହେବକି

     ତୁମ ଦେଉଳକୁ ଆସି

ଜାତି ବୃତ୍ତି ଗୋତ୍ର

   ବଂଶ ଅଭିଜାତ୍ୟ

     ଅଟେ କେଉଁ ରାଜ୍ୟବାସୀ ।

ସତେକି ଅଜଣା

  ମୋ ଘର ଠିକଣା

    ତୁମକୁ ବଡ଼ ଠାକୁର 

ପରିଚୟ ଦେଲେ

   ମନେ ପଡ଼ିଯିବ

     କିଛି କଥା ଅତୀତର ।

ବଡ଼ ବଡ଼ ବୋଲି

  କରଦେଲେ ଆଡ଼

    ନୀରବରେ ଯିବି ଚାଲି

ଦିଅ ଦିଅ ବୋଲି

  ମାଗିନି ତ କିଛି

    ତୁମକୁ ମୁଁ ମୁହଁ ଖୋଲି ।

ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ

   ଆଖି ମୋର ଭିଜେ

     ଅମାନିଆ ହୁଏ ଲୁହ

ମାନ ଅଭିମାନ

   ଯନ୍ତ୍ରଣା ଯାତନା

     ସାଥେ ହୃଦେ ଭରେ କୋହ ।

ଆଖି ସିନା ବୁଝେ

   ହୃଦୟର ଭାଷା

     ଭାବ ଥିଲେ ହୃଦୟର

ଲୁହ ଭାବେ ବୋଧେ

   ତୁମେ ଜଗବନ୍ଧୁ

      ନିଜଠୁ ବେଶି ନିଜର ।

ହୃଦୟ ବୁଝେନି 

  ଛଳନାର ଛନ୍ଦ

    କପଟିଆ ମିଠା ହସ

ମଧୁର କଥାରେ

   ବିମୁଗ୍ଧ ନିମଗ୍ନ

     ପ୍ରୀତି ସମ୍ମୋହନେ ବଶ ।

ଉଡୁଥାଉ ତୁମ

  ବଡ଼ ବଡ଼ ନେତ

    ବଢୁଥାଉ ଯଶ କିର୍ତ୍ତୀ

ଫେରି ମୁଁ ଯାଉଛି

  ଶୂନ୍ୟ ହସ୍ତେ ଦେଖ

    ଆଖି ଲୁହ କରି ସାଥୀ ।