ଲାଇବ୍ରେରୀ
ପ୍ରୋଫାଇଲ୍
ବାଟୋଇ ମୁଁ ବାଟ ମୋ ସରେନା
ବାଟୋଇ ମୁଁ ବାଟ ମୋ ସରେନା
ବାଟୋଇ ମୁଁ, ବାଟ ମୋ ସରେନା
ଚାଲୁଛି, ଚାଲୁଥିବି
କେତେ ଯେ ବରଷ ଏଇମିତି
ତାହା ମୁଁ ଜାଣେନା,
ବାଟୋଇ ମୁଁ, ବାଟ ମୋ ସରେନା ।
ପ୍ରତ୍ୟୟ ଯା ହୁଏ ବାଟ ପ୍ରାୟେ
ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ ରେ ପାଦ ଥାପିଦିଏ
ତେବେ ନିଜେ ମୁଁ ଜାଣେନି
ତାହା ବାଟ କି ଅବାଟ ଟିଏ ।
ବାଟ ବୋଲି ଅବାଟରେ
ଯେବେ ପାଦ ଥାପେ ଅଜାଣତେ
କଣ୍ଟା ଫୁଟି ରକ୍ତ ଝରେ
ଛଟପଟ ହୁଏ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ
ହେଲେ ଆଖି ମୋର ପହଁରୁଥାଏ
ନୂଆ ଏକ ବାଟର ସନ୍ଧାନରେ ।
ଅବିରତ ଏ କାଳଚକ୍ର
ଅବିଶ୍ରାନ୍ତ ଏ ଯାତ୍ରା
ବାଟ ଲମ୍ବିଥାଏ କାହିଁ ଦୂର ଦିଗବଳୟ ଯାଏ
ଲାଗେ ସତେ କି ଅସରନ୍ତି
ନା – ଅଛି ଅନ୍ତ ତାର
ଯେବେ ଶଳିତା ଜଳି ଜଳି ଯାଏ
ଗର୍ଭ ରିକ୍ତ ହେବାପରେ
ବାଟୋଇ-ସମୟ ଦୀପର ।
ନଦୀର ପଥ ଯେବେ ସରେ
ନିଜକୁ ହଜାଏ ସେ ଅସୀମ ସାଗରରେ
ଫୁଲି ଫୁଲି ଭରା ଉଲ୍ଲାସରେ,
ଆଉ ବଟୋଇର ବାଟ ସରିଲେ
ସତ୍ତା ତାର ହଜିଯାଏ ଅନନ୍ତସତ୍ତାରେ
ଆତ୍ମା–ପରମାତ୍ମା ମିଳନର ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦରେ ।
ହଁ , ମୁଁ ଏକ ବାଟୋଇ
ନିଶ୍ଚିତ ଏ, ସରିଯିବ ଦିନେ ମୋର ବାଟ
ଅପେକ୍ଷାରତ ଜୀବାତ୍ମା ମୋ,
ସେ ଦିବ୍ୟ ମୂହୁର୍ତ୍ତର
ଯେବେ ପରମାତ୍ମା ସହ ଲଭିବଇଁ ଭେଟ ।
*****
