ଅୟୂତ ସପନ

କାହିଁକି ଭାବୁଛ ଜୀବନଟା ଖାଲି

     ନର୍କରେ ନର୍କରେ

      ନଇଁ ପଡୁଛି ,

ସ୍ବର୍ଗୀୟ ସୁଖର ମୃଦୁ ଆସ୍ତରଣ

    ଦୁଃଖର ଢେଉକୁ

     ଧୋଇ ଦେଉଛି ।

ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗର ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ ଦେଇ

      ଜୀବନ ନାଟକ

      ଆଗେଇ ଥାଏ,

ଦୃଶ୍ୟରେ ଦୃଶ୍ୟରେ ଅଙ୍କରେ ଅଙ୍କରେ

      ଚିତ୍ରନାଟ୍ୟ ରୂପେ

       ରଙ୍ଗ ଦେଖାଏ ।

       

ଜୀବନ ସୁଖର, ହସର,କାନ୍ଦର

     ଯାତନା ଜର୍ଜର

      ସଂଗ୍ରାମ ପାଇଁ ,

ମୃତ୍ୟୁ ତାହାର   ଅନ୍ତିମ ପ୍ରାନ୍ତର

      ବଞ୍ଚି ଚାଲିଥାଏ

      ସଂକଳ୍ପ ନେଇ ।

ସଂକଳ୍ପ ଭିତରେ ସଂଘର୍ଷ ଭିତ୍ତିରେ

      ସଂଗ୍ରାମକୁ ନିଜ

      ସାରଥି କରି ,

ବଞ୍ଚିବାକୁ ହୁଏ  ଯୁଝିବାକୁ ହୁଏ

     ଆଲୋକ ଅନ୍ଧାର

      ପଥ ଆବୋରି ।

ବଞ୍ଚିବା ମରିବା  ମରିବା ବଞ୍ଚିବା

      ଅଦମ୍ୟ ସ୍ପୃହାର

      ଦୁର୍ବାର ଢେଉ ,

ମିଥ୍ୟା ପ୍ରହେଳିକା ରୁକ୍ଷ ଅବନ୍ତିକା

     ଜନ୍ମ ଜାତକରେ

      ଉଦ୍ଦାମ ଆୟୁ ।

ବିବେକକୁ କରି ବଳିଷ୍ଠ ସାରଥି

      ଜୀବନ ରଥକୁ

      ନିଅ ଆଗେଇ ।

ମନ ତ ପବନ  ଅୟୂତ ସପନ

    ଖୋଜି ଚାଲେ ଖାଲି

      ସୁଖର ପାଇଁ ।