ଅସହ୍ୟ ତାତି

ଜୀବନ  ଆକାଶ ଜଳେ ଆଜି ଖାଲି

     ଡହକ ନିଆଁର ଧାସ

ତାତିଲା ପବନ କରିଯାଏ ଗ୍ରାସ

       ପୃଥିବୀ ହେବ କି ଧ୍ୱଂସ?

ମନ ମସ୍ତିଷ୍କରେ ପ୍ରତିଷେଧକ ଗଛଟେ

     ଗଜୁରୁ ନାହିଁ ତ କାହିଁ

ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ  ଭାବୁଥିବା ମଣିଷ ଜ୍ଞାନ

     ଅବଶ ବିଜ୍ଞାନ ଭୂଇଁ।

ବର୍ତ୍ତମାନ ଫର୍ଦ୍ଦ  ଲେଖୁଛି ଚିଟାଉ

    ଭବିଷ୍ୟତେ କରି ଚିନ୍ତା

ମଣିଷ ବୁଦ୍ଧି ଘର କୋଣେ ନିଃସଙ୍ଗେ

     ଆଣେ ନିରାଶାର ବାତ୍ୟା।

ହସ ତ ଲିଭିଛି ମଣିଷ ଓଠରୁ 

      ହସ ଖୁସି ବି ଯାଇଛି ରୁଷି

ସମୟ ଲୁଚକାଳି ଖେଳୁଛି ଜୀବନେ

     ତାତିରେ ପୃଥୀ ଅଣନିଃଶ୍ବାସୀ। 

କେଉଁଠୁ ଆସିବ ନିରାକାରଣ ଔଷଧ

      ଏ ତାତି ରୋକିବା ପାଇଁ

ଦିନୁ ଦିନୁ ପାରଦ ସ୍ତମ୍ଭ ବଢି ବଢ଼ି ଯାଇ

        ନିଦ ନେଉଛି ଚୋରାଇ।

ତାତି ଦିନୁ ଦିନ ବଢେ ଲୋ ଏମିତି

     ପୃଥିବୀ ଯିବ କି ଜଳି

ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଅସହାୟ ହୋଇ

      ପ୍ରମାଦ ଗଣନ୍ତି ଖାଲି!