ଅଫେରା ରାଇଜ

ମାଆ ମାଆ ବୋଲି ଯେତେ ତୁ ଡାକିଲେ

    ମାଆ କି ଫେରିଆସିବ,

ଏ ମାୟା ସଂସାର ଛାଡ଼ି ଚାଲି ଗଲା .

    କାଇଁ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଥିବ ।

ଅନ୍ତଚିରି ଦିନେ ଦେଇଥିଲା ତୋତେ

   କେତେ କଷ୍ଟରେ ଜନମ,

ଓଦା ଶେଯେ ଶୋଇ ଶୁଖାରେ ଶୁଆ ଏ

    ନିତ୍ୟ ଅଟେ ତାରକାମ ।

ନିଜେ କେତେଭୋକ ଉପବାସ ରହି

   ପୁତ୍ରକୁ ଖୁଆଏ ଯତ୍ନେ,

ଶୁଝି ନପାରିଲୁ ମାତ୍ରୁ ଋଣ କେବେ

     ପଡ଼ୁନିକି ତୋରମନେ ।

ବ୍ରତ ଉପବାସ କେତେ ମାନସିକ

   କେତେ ମନ୍ଦିର କୁ ଯାଇ,

ରାତ୍ର ଉଜାଗର କେତେ ତିଥି ବାର

   ମନେ ମାନସିକ ନେଇ ।

ତୋଦୁଃଖ ଦେଖିଲେ ତା ଆଖିରୁ ଝରେ

     ଝରଝର ଅଶ୍ରୁ ଧାର,

ତୋ ଖୁସୀ ଦେଖିଲେ ହୁଅଇ ସେ ଖୁସୀ

    ଖୁସିରେ ହୁଏ ଅଧିର ।

ତୁ କେଣିକି ଗଲେ ତୋ ଫେରିବା ପଥ

    ଚାହିଁ ରହିଥାଏ ସେହି ,

କେତେବେଳେ ମୋର ପୁଅ ଫେରିବରେ

    ଲୋକଙ୍କୁ ପଚାରେ ଯାଇ ।

ଜୀବ ଥିଲା ବୋଲି କେତେକହୁଥିଲା

    ଆଜି କି ଆଉ କହିବ,

ଚାଳିଗଲା ସବୁ ମୋହମାୟା ଛାଡ଼ି

   ପୁଣି କି ଆଉ ଫେରିବ ।

ଜୀବ ଥିଲା ବେଲେ ନପଚାରୁ ଦିନେ

ମାଆଲୋ କଣ କରୁଛୁ,

ଚାଲିଗଲା ବୋଲି ଭାବିଲେ କିହେବ

  ଏକଥା କି ନ ଯାଣୁଛୁ ।

ଯେତେମୁଣ୍ଡ କୋଡ଼ି ବାହୁନି କାନ୍ଦିଲେ

ସେ ଆଉ ଫେରିବ ନାହିଁ,

ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲା ସିଏ

   ଅଫେରା ରାଇଜେ ଯାଇ ।