ଅନୁରାଗ ର ବଳୟ

ପ୍ରେମ ଏକ ଚକ୍ରବ୍ୟୁହ ସଂସାର କ୍ଷେତରେ 

ସଚରାଚର ମାନବ ସମାଜେ ଦର୍ଶାଏ ସିଏ 

ସୃଷ୍ଟିର ଅମୁଲ୍ୟ ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ ବିନା ସ୍ୱାର୍ଥ

ପୂରଣ ଅଭିପ୍ସା ରେ କରି ଜୀବାତ୍ମା ବନ୍ଧନ

ସ୍ଥୁଳ ତନୁ ସୁକ୍ଷ୍ମ ଆଭା ଆବରଣେ l 

ପ୍ରେମର ବନ୍ଧନ ବାନ୍ଧି ଚାଲେ ସୌର

ଜାଗତିକ ଚୁମ୍ବକୀୟ ବଳୟ ନିରନ୍ତର

ମାନବ ଜାତି ର ଭାଗ୍ୟଯୁକ୍ତ କର୍ମ ସକଳ, 

ପରାକ୍ରମୀ ସେ ଯେ ଉର୍ଜାପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗ l

ପ୍ରେମର ବନ୍ଧନେ ହୁଏ ପୁଲକିତ ଅଳି

କୁସୁମର ମଧୁର ଜୀବନ ବୃଦ୍ଧି କରି 

ଚାରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଦ୍ୟାନ ର ଗୌରବ ଆଉ

ସୁମନକୁଳ ର ବିସ୍ତାର l

ପ୍ରେମ ର ପରିଧି ରେ କବଳିତ ଯୁଗ୍ମ

ପ୍ରଣୟୀ ପ୍ରଣୟିନୀ ଭରା ଯୌବନେ

ଦୂରଦର୍ଶୀ ସାଜି ରଚିବାକୁ ଆଗାମୀ

ଆତ୍ମଜ ସୌଧ ବିଛୁରିତ କରଣେ

ପ୍ରେମମୟ ଆସର l

ପ୍ରେମମୟୀ ମାତା କୋଳେ ବୃଦ୍ଧି

ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ମାନବ ସନ୍ତାନ ପ୍ରବର

ପ୍ରେମୀଳ ଜୀବନିକା ଅମୃତ ପାନେ

ରଚିବାକୁ ହୁଏ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଭବିଷ୍ୟ

ଗୋଲକ l

ପ୍ରେମ ଦିଏ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ଶିଶୁପୁଙ୍ଗବେ

ବହିର୍ଗତ ହୋଇ ମାତୃ-ସନ୍ତାନ-ବତ୍ସଳା 

ପ୍ରାଣୁ ସଦା ଏକ ରକ୍ଷା କବଚ ତୁଲ୍ୟ

ମାନବ ଓ ପାଶବ ଜଗତେ l

ପ୍ରେମର ବଳୟ ଘେରେ ସାରା ବିଶ୍ୱ

ତିଷ୍ଠିତ ଯାହା ଜୀବସୃଷ୍ଟି ଓ ପାଳନର

ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରତୀକ ପ୍ଲାବିତ କରିଥାଏ ସଦା

ପ୍ରାଣେ ଶାଶ୍ୱତ ଆନନ୍ଦମୟୀ ଗଙ୍ଗୋତ୍ରୀ

ନିର୍ଝରିଣୀ l

ପ୍ରେମ ଏକ ସକାରାତ୍ମକ ସଗୁଣୀ

ସନାତନୀ ଯିଏ ଏକା ସୃଷ୍ଟି ସ୍ଥିତି

ପ୍ରଳୟ କାରିଣୀ ଆଉ ମହତ୍ତମ ଆଦର୍ଶ

ପରାୟିଣୀ ଯାହା ବିନା ସଂସାର ରକ୍ଷଣ

ଏକ କିମ୍ଭୁତକିମାକାର ସରଣୀ l

ପ୍ରେମର ପୂଜାରୀ ଓ ପୂଜାରିଣୀ ଆମେ

ସମସ୍ତ ଗୋଲକବାସୀ ନକରିବା କେବେ

ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହୀନ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ହୀନ ତାକୁ ନହୋଇ

ପରାଂମୁଖ ଜଳାଇ ସ୍ଵଚିତ୍ତେ ଆମର

ମାନବତାର ପ୍ରଦୀପ l