ଅଧାରୁ ସୁନ୍ଦର

ଅନ୍ଧାରେ ଦିନେ ମୁଁ ଭାବୁଥିଲି ବସି

ହେଲେ ମନ ମୋର ବୁଝୁନଥିଲା

କାହାର ସେ ସ୍ମୃତି ମନେ ଉଠୁଥିଲା

ହୃଦୟ ଆଇନା ଦେଖିପାରିଲା।

ଯେବେ ମୁଁ ଦେଖିଲି ଉପରକୁ ଚାହିଁ

ଅଧା ଜହ୍ନ କିଛି ତ କହୁଥିଲା

ହେଲେ ଅଧାବୋଲି ଦେଖିନପାରିଲି

କଳା ବାଦଲ ଘୋଟିଆସିଲା।

ଯେବେ ତୁଳି ଧରି 

ଆଙ୍କିଲି ସେ ଚିତ୍ର

ଅଧାରେ ସୁନ୍ଦର ଦିଶିଲା

ହେଲେ ଏ କି ଭାଗ୍ୟ ମୋର

ଅଧାରେ ତୂଳୀ ମୋର ଭାଙ୍ଗିଗଲା।

ଆରମ୍ଭ ମୁଁ କଲି କବିତା ଯେବେ

ଅଧା ଲେଖା ମୃଦୁ ଭାଷିଲା

ଦୁଆତ ରୁ ମୋର କାଳି ସରିଗଲା

ସେ କବିତା ପୁରା ନହେଲା।

ଶୋଇକି ଯେବେ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲି

ସ୍ଵପ୍ନରେ ଅଧା ଦେଖିଦେଲି

ଝାପସା ଝାପସା ସେ ଦିଶୁଥିଲା

ପୁରା ମୁଁ ଦେଖିଲାବେଳକୁ

ଅଧା ସ୍ବପ୍ନ ମୋର ଭାଙ୍ଗିଗଲା।