ଆ' ରେ ମୌସୁମୀ

ମାଟିରୁ ଆକାଶ ହେଲେଣି ହତାଶ

ଅନାଇ ଅନାଇ ତୋତେ

ନକରି ଉଛୁର ଆ' ରେ ମୌସୁମୀ 

ରିମଝିମ୍ ସୁର ସାଥେ

ନାଚିନାଚି ଢଳିଢଳି

ସନ୍ତାପିତ ମହୀ ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲିତ ହୋଇ

ସରାଗରେ ଧରୁ ତୋଳି ।

ତୋ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଶୀତଳ ଛୁଆଁରେ ସକଳ

ଜୀବଜଗତ ପଲ୍ଲବୀ

ଲିଭାଇଣ ତାତି ହରଷରେ ମାତି

ତୋ ପ୍ରେମକୁ ଅନୁଭବି

ମହକିତ କରି ପ୍ରାଣ

ଆନନ୍ଦୋଲ୍ଲାସର ବଜାଇ ମାଦଳ

ଖୁସିରେ କାଟନ୍ତୁ ଦିନ ।

ତୋ ବିନା ଏ ଧରା ନ ଦିଶଇ ତୋରା

ଲାଗେ ସବୁ ହତଶିରୀ

କାହିଁକି ରୁଷିଛୁ ମୁହଁ ଲୁଚାଇଛୁ

ଚାହୁଁ ନାହୁଁ ଟିକେ ଫେରି

ଅଜ୍ଞ ମାନବ ତୋ ଅରି

ଅନ୍ୟମାନେ କିଆଁ ହେବେ ଦହଗଞ୍ଜ

ଫେରି ଆ' ବିଚାର କରି ।

ଧରା ସହ ତୋର ଅଭେଦ ସମ୍ପର୍କ

ଏକଥା କି ଗଲୁ ଭୁଲି

ଅଭିମାନ ତ୍ୟାଗୀ ହୋଇ ଅନୁରାଗୀ

ବେଗେବେଗେ ଆସ ଚାଲି

ମିଳନ ଦୋଳିରେ ଝୁଲି

ହୋଇ ଏକାକାର ସର୍ବ ପ୍ରାଣ ସ୍ଥିର

କରି ଦେ' ରାଣ ମୁଁ ଦେଲି ।