प्राण

एका चैतन्यावाचून

दशदिशा या कोंंडल्या

कंठास प्राण आले

श्वास का तव थांबला ।।१।।

वृृक्षवल्लरी वने तोडता

हाथ का तव पिसाटला 

निसर्गदत्त देणगीचा 

सुखद स्पर्श तू अव्हेरला ।।२।।

अवनी वस्त्रहरणाचा 

खेळ तूच मांंडला 

इंंच इंच भू हव्यासाचा

ध्यास का न तू सांडला ।।३।।

जीवो जीवश्च जीवनम्

मंंत्र का तू विसरला

बुुुद्धिमान माानवा तव

भ्रम भोपळा हा फुटला।।४।।

गर्वहरणाचा समय आला

सावध हो उघड नयनाला

करून उद्घोष वृृक्षसंवर्धनाचा

जगवू या चराचराला ।।५।।

एक रोपटे लावुन दारी

सुुुजल सुफल करु या वसुुंधरेला

मृण्मयी साद घालते रे

उःशापांचे तव श्वासाला ।।६।।