कुणी न उरले कुणाचे !

एक काळ खरच होता असा

माणसाला माणसाची होती किंमत

साधे सर्दी पडसे झाले तरी

आप्त स्वकीय यायचे धावत

घरी येवून विचारपूस करायचे

आजारी माणसाला धीर द्यायचे

अर्धा आजार परतवून लावायचे

माणूसकीचे दर्शन घडायचे

आता मात्र विपरीत घडते

कोणास कोणाचे पडलेले नसते

प्रत्येक व्यक्ती आपल्याच कामात व्यग्र असते

भेटणे सोडा, साधे फोन करण्यास ही सवड नसते

बोलतांनाही मनात कदाचित घाकधूक असते 

नाहक सेवेस अडकण्याची भिती वाटते

कुणालाच कुणात अडकायचे नसते

कुणीच कुणाचे नसते हे तिथेच समजते.