काळजाचा घाव

काळाचा घाव दिला 

पहाटेस त्या

खंत कशी नाही

काळजी वाही

मेघराजही

उमालली ती

बहरली नाही बागही

कशी आगही

पेटवलीही

कोवळी होती

अजुनी बालकांची कांती

पसरली शांती

मरणाचीती

एकाच वेळी

दहन केलस जीवन

जन्मास मरण

वाटे दिलेसी

भुल काय ती

कळली नाही मज

बालकांस काज

भक्षिले तुही

दुख्ख काय ते

काळीज मायेच रडवुन

पान्ह्यास आटवून

जगाव कसे

आज काळ तो

असा भयंकर आला

नवजात लीला

जाळुनी गेला 

अभिशाप का

शाप काय होते

प्राक्तन साहते

आईचे मन 

सांत्वन दाटले

बोल कसे बोलवे

दुख्खही सहावे

त्या माऊलींनी

कालचा घात

काळाचा घाव होता

आक्रोश होता

चिमुकल्यांचा