चारोळी

अवघे झाले जिर्ण शिर्ण अन् सुन्न जाहल्या दिशा

खूप सोसले आता झाली मुकी माझी भाषा

आज मला हे कळून चुकले मानव जात ही खोटी

क्षणात करते प्रेम कधी तर क्षणात त्याची माती