बापासारखा मित्र

बापाचं पायतान

मुलाच्या पायात जातं तेव्हा

बाप त्याच्या खांद्यावर हात ठेऊन

पावलं पुढे टाकतो

म्हातारपणी काठी होण्याचा

आधार त्याला वाटतो

म्हातारपणाची काठी कधी निसटून जाते 

काहीच कळत नाही

आतल्याआत जळणारा बाप मात्र

कोणालाच दिसत नाही

मुलासाठी बाप मित्रासारखा असतो

त्यांच्यासारखा मित्र दुसरा कोणी नसतो

पण चार मित्रांचे हात

 मुलांच्या गळ्यात पडतात तेंव्हा

बापाचा हात सुटत रहातो

हळुहळु बाप मागे पडतो जातो

मागे वळून बघण्याची तो तसदी घेत नाही

मित्रांच्या गर्दीतले पाय 

बापाकडे वळत नाही

बापाचं आपल्या मुलांवर खूप प्रेम असतं

पण ते दिसत नसतं

वेदना यातना सहण करून ही

बाप डोळ्यातून अश्रू येऊ देत नाही

बापाने मारलेली मीठी

सैल झाल्यावर पुन्हा घट्ट होत नाही

बापाला फक्त मुलांच्या चेहऱ्यावर

एक स्माईली हवं असतं

कारण त्याच्याशिवाय बापाचं जगणं नसतं

कधीतरी केंव्हातरी कुठेतरी

मुलगा दुरदेशी निघून जातो

पुन्हा परत येत नाही

चार भिंतींच्या घरात

बापाशिवाय कोणी रहात नाही

उंबरठ्यावर बसुन बाप मुलांची

वाट पहात असतो

एकांतात एकटाच रडून घेतो असतो

खरंतर बापासारखं जगणं

कोणालाच जमत नसतं

बापाने पाठीवर ठेवलेला हात

जगायला बळ देत असतं

बापाला वाटतं

येईल माझा मुलगा मला घेऊन जाईल

त्यांच्यासोबत मी पुन्हा लहान होऊन राहिल

अस्थी विसर्जन होते तरी मुलगा येत नाही

दुरदेशी गेलेल्या मुलाला बाप आठवत नाही 

नका देऊ यार हो अंतर आपल्या बापाला

बापाशिवाय जगणं नसतं

बापाच्याच अंगाखांद्यावर

मुलांच खेळणकुदन असतं

कधीकाळी सोबतचे मित्र

दुर होऊन जातात

बापचं सोबतीला असतो

बापासारखा मित्र दुसरा कोणी नसतो

खरचं बाप म्हणजे एक हळवं पात्र असतं

पण ते कुणालाच कळत नसतं