अनोळखी वाटे सारे नाते

शब्दात राम का नाही 

जगण्यात या अर्थ नाही 

मरणात या माझिया 

कुणाचाही दोष नाही 

व्यर्थ चालल्या त्या वाटा 

नीरर्थक सहिल्या व्यथा 

प्रवासात जीवनाच्या या 

कुणाचीच साथ नाही 

भाव गोठलेल्या नदीचा 

पुर असा कोरडा वाही 

आसवांच्या माझिया या 

कुणालाच पाश नाही 

खोल मनीच्या गर्तेत 

वादळाचा उद्रेक होई 

भाव ओठावरती येता 

कोणाची त्यास तमा नाही 

एकाकी या जगण्याला 

सावलीस रात्र सोबतीला 

बोल या शब्दातील माझा 

कोणा एकासाठी तर नाही...

जग अश्रूत दू:ख मोजतो 

श्वास अश्रूत सुख सांडतो 

दिल्या घेतल्या वचनात 

कोणाच मना तू दोष पाही

आल्या गेल्या त्या आठवणी 

जाहल्या मनी त्या साठवणी 

पुसतील शब्द माझेच मला 

कोणाचे मना तू दु:ख साही 

मन तोलून का वागले 

क्षण विसरुन का जगले 

हिरे माणके ओंजळीत या 

कोणाचे आहे हे दू:ख सांडले 

एकाकी जगते मी सार्यात 

एक झाड मोकळ्या रानात

दुवे काजव्यांचे मनात या 

कुणाचा जीव कसावीस होई 

शब्दास शब्द लिहिल होता 

क्षणाचा तो सहवास होता 

नजरेतील कोलाहलचा या 

एकच तर तो पुरावा होता

ओळखीच्या बांधावरती 

अनोळखी नाती संगती 

सल जुनी अंतरीची या 

काहुन अनोळखी नाते जगती