आरसा कविमनाचा

भासे ताटवा

जणू उमलत्या फुलांचा

आरसा कवीमनाचा

नितळ...! 

कधी डोलतो 

आतल्या स्वत:च्या सुखाने

भाळलेल्या मुखाने

अलवार...! 

किती शब्दकोषात

शोधत स्वतःला बसतो

तरी देतो

उधळून...!

पाहत बसतो

असे धुंद धुंदीत 

मस्त मस्तीत 

राहतो...! 

जगतो असे

नित्य स्वत:ला झोकून 

येता तुफान 

वाकतोही...! 

नसतो कसलाही

त्याला कुठलाही गर्व

जगण्याचे पर्व

स्वच्छंदी...!

अशी शब्दसुमने 

दाखवतो आरसा कवीमनाचा

असा परिमळांचा

वारसा...! 

            प्रज्ञा घोडके,चिंचवड,पुणे©®